Fischer-Z – Nieuwe Nor, Heerlen (22-11-2011)

Jeugdsentiment. Zelden was het eenvoudiger om een concert in één woord samen te vatten. Immers, wat heeft Fischer-Z ons anno 2011 meer te bieden dan een kortstondige muzikale Aha-erlebnis in de vorm van een handvol meezingers die dertig jaar geleden de hitparade bestookten?

Het steeds luidruchtiger gebabbel tijdens de eerste helft van de set leek mijn stelling te bevestigen. Fischer-Z was bovendien niet Fischer-Z maar zanger/gitarist John Watts, geflankeerd door een drietal niet bijster enthousiaste jongelingen en zijn (onbekende) solo-werk bleek aan de uitverkochte zaal niet besteed. Niet geheel terecht, omdat de sympathieke zanger best wel wat aardigs en aanstekelijks liet horen en er ontspannen en goedgeluimd het beste van probeerde te maken. Desondanks kon Watts niet voorkomen dat wat aanvankelijke nog als ongedwongen werd ervaren gaandeweg verzandde in gezapigheid. Watts probeerde ons gerust te stellen met de mededeling na de pauze “hundreds of old songs” te zullen spelen en voorzag zijn eerste set op het nippertje van nét voldoende pit en schwung om zonder angst de tweede helft af te wachten.

Phone cam quality - sorry dudes :-/

Na de korte pauze kreeg het publiek eindelijk waarvoor het was gekomen. Het springerige ‘The Worker’, de meebrullers ‘So Long’ en ‘Berlin’, het beuknummer ‘Marlies’ en uiteindelijk, en op veler verzoek (“if you shout it once again I will not play it”), ook het in Heerlen om obvious reasons uiterst populaire ‘Limbo’. Minder urgent en spetterend dan drie decennia geleden, maar een kniesoor die daar tijdens het feest der herkenning op lette. ‘So Long’ kreeg een geslaagde ingetogen uitvoering en ook de minder bekende songs van de albums ‘Word Salad’ (’79), ‘Going Deaf For A Living’ (’80) en ‘Red Skies Over Paradise’ (’81) kregen de handen op elkaar. Fischer-Z’s mix van wave, pop en reggae klinkt namelijk nog steeds fris en nergens belegen, waardoor ook de niet-ingewijden een vermakelijke avond konden beleven.

Nee, er was niets nieuws onder de zon. Nee, het spatte niet allemaal uit de PA zoals gehoopt. Nee, het was niet groots en over de hele linie gezien niet allemaal even boeiend. Maar de aanblik op de uitgang na de laatste toegift toonde vooral blije gezichten van vooral tevreden veertigers na een vrolijke, amusante, feestelijke zondagavond. Mission accomplished. Soms hoeft het niet meer te zijn.

Advertenties