Albums 2019

“It draws from a bottomless well of piss and vinegar, but counterbalances those urges with irreverence and grace.” (Pitchfork)

“A burst of destructive, blurry, creativity.” (NME)

“Bare-wire nocturnal balladry of limitless emotional beauty.” (Mojo)

Kan ik hier nog iets aan toevoegen, behalve dat voor mij al heel snel duidelijk was dat Pursuit Of Momentary Happiness van Yak mij al vanaf februari zoveel luisterplezier schonk dat hij uiteindelijk wel bovenaan deze lijst moest eindigen? Hoe dat klinkt? Indiestyle omschreef de plaat als “kolkende garagerock, aangedreven door jazzfluiten en donderende riffs.” Dat dus. En meer. Veel meer.

Yak bestaat inmiddels niet meer, maar deze plaat is voor altijd.

Lees verder

Live 2019

“Je moet er niet te lang over nadenken en alles gewoon maar door je heen laten stromen.” Aldus Robert Van Gijssel op 19 juni in de Volkskrant, naar aanleiding van het optreden van Tool in de Ziggo Dome, de avond daarvoor. En daarom wil ik er hier ook niet te veel woorden aan spenderen. Hooguit deze bondige samenvatting van dezelfde auteur: “Een spektakel met de slagkracht van een ontploffende atoombom aan de horizon.” Kortom: mijn concert van het jaar werd gegeven door Maynard James Keenan, Danny Carey, Adam Jones en Justin Chancellor tijdens een onvergetelijke avond in Amsterdam.

Check hieronder de volledige lijst. Reviews van de overige shows vind je deels elders op dit weblog.

Lees verder

Udo en The Black Stars

Woensdagavond bezocht ik, in de Heerlense Nieuwe Nor, een show van U.D.O. Een band rondom de Duitse metalzanger Udo Dirkschneider, die vanaf 1976 de wereld veroverde met zijn band Accept. Dirkschneider telt 67 lentes, een veteraan dus.

Donderdagavond speelde 200 meter verderop, in het pop-up theater Lexor, de rythm & blues band The Black Stars. The Black Stars werden opgericht in 1961 en hun zanger Paul van Loo is 74. Ook een veteraan.

Zowel Udo als Paul zijn niet van het podium weg te slaan, doen nog steeds met plezier hun ding en doen dat goed. Rasperformers die waarschijnlijk nooit uit vrije wil zullen stoppen. Hoewel onvergelijkbaar qua succes, stijl en uitstraling komen ze in deze post toch samen, en wel hierom: Udo omringt zich tegenwoordig met jonge glamourboys, de heren van The Black Stars hadden hun opa’s kunnen zijn. Maar wel opa’s die hun kleinkinderen een lesje passie en spelplezier kunnen leren, want dat spatte van het podium donderdagavond. De kids van Udo daarentegen teerden volledig op hun techniek (en die van hun haarstylist) maar stonden vooral met een verveelde blik, plichtmatige te poseren terwijl der Udo er met 200% inzet het allerbeste van probeerde te maken.

Die aanblik was zo pijnlijk en triest dat ik halverwege de set naar het aangrenzende café ben gevlucht. Bij The Black Stars bleef ik tot de allerlaatste noot staan. Arme Udo. Als hij deze kerst één cadeau van de kerstman verdient is het een band met de hartstocht en bezieling van The Black Stars.

Steve Hillage

Vandaag was ik vooral bezig met uitleggen wie Steve Hillage is. En dan kan ik wel vertellen hoe invloedrijk en subliem deze Engelse space-, jazz- en progrockgitarist gitarist was en is en terloops wat namen droppen als Soft Machine, Gong, Simple Minds, The Charlatans of Sham 69. Of dat ie in 1997 op Pinkpop stond met zijn ambient dance act System 7. Boeiuh! Het enige dat telt is dat hij mij gisteren dé concertervaring van 2019 liet beleven.

In een dikke tien minuten tijd, tijdens de eerste twee van een reeks toegiften. Toen kwamen namelijk Light In The Sky en The Glorious Om Riff voorbij. Daarvóór was het al subliem. Met o.a. The Salmon Song, Solar Musick Suite, Lunar Musick Suite, The Dervish Riff… Van die dingen. En helemaal aan het slot zou zelfs nog I Never Glid Before voorbij komen. Enfin, de liefhebbers zitten bij het lezen van deze titels ongetwijfeld al te watertanden. Dát was inderdaad goud. Maar de combinatie van het speelse maar heftig rockende Light In The Sky en het beukende voortdenderende The Glorious Om Riff was platina. Het beste en meest overdonderende dat ik dit jaar in een concertzaal mocht meemaken. Lees verder

Mosae Zappa Weekend

Mosae Zappa wat was je waanzinnig, bizar, grappig, wonderbaarlijk, lief, verbindend, gewaagd en modderfokking goed! Starten met meer dan 150 mensen in de Oefenbunker, eindigen met 1.350 in de Limburgzaal. En daarna een dampende afterparty tot in de vroege uurtjes in een bomvol Café Bluff. Frank Zappa is still alive in Parkstad Popstad! Foto’s: René Bradwolff

We begonnen op vrijdagavond in Landgraaf met het bewonderenswaardige Zappa Talks dat diverse Frank Zappa-tracks en quotes door het vaarwater van een band als The Orb loodste. Het groovende Vlamp liet zich niet van de wijs brengen door een stuiterende kikker. Het fenomenale negenkoppige The Dangerous Kitchen trakteerde op een avondvullende Zappa ‘1988 style’ set inclusief blazers. Frans Theunisz doopte zijn grootste hit om tot Frenk Aon De Geng, lokte daarmee de meest uiteenlopende reacties uit, waarmee hij zijn plek op Mosae Zappa rechtvaardigde. The secret word was ‘bizarre’. Lees verder

Zappy Heerlen

Heerlen! En wel hierom… Omdat wij er meermaals per jaar met open armen worden ontvangen om pal in het centrum ons ding te doen. ‘Ons’ is Mosae Zappa en ‘ons ding’ is het vieren van leven en werk van Frank Zappa, aan de hand van zijn muziek maar ook die van andere vrije geesten en muzikale grensverleggers. Met muziek uit diverse windrichtingen, artiesten van vele pluimages, culturele crossovers, muzikale en andere gektes waarvan 99% van de passanten nog nooit heeft gehoord omdat ze zich mijlenver buiten de mainstream begeeft. 

69695352_2493713720864568_8003945824117587968_oSubmecha

Lees verder

Pukkelpop 2019

De comeback van Pukkelpop (16 t/m 18 augustus) was een feit. Eindelijk weer volop gitaren en (gelukkig) het bijbehorende publiek. Wegens gebrek aan tijd én inspiratie Pukkelpop 2019 in drie korte Facebook posts 😉


The morning after….Dag 1. De comeback-editie, na een paar slappe jaren met amper gitaren en weinig spannends. Damn wat was het ouderwets goed gisteren. Mijn toppers: MDC III, Idles, Plague Vendor, Franz Ferdinand, maar vooral Beraadgeslagen. Wow. Later meer. Nu verder.

The morning after… Pukkelpop dag 2. The morning after… de wervelstorm Cocaine Piss. Op een bijna old-school editie. Overvol programma met, naast de genoemde kampioen, Life, Gossip, Ezra Collective en The Streets die de top 5 completeren. Wordt vervolgd, nu dag drie. Later…

En toen was het klaar. Pukkelpop 2019 was in alle opzichten een top-editie. De beste sinds jaren. Waarover later ongetwijfeld meer. [NOT – red.] Gisteren waren het Johnny Marr en Prophets of Rage die de grootste vreugde brachten. Met Airbourne als runner-up. Shout-out naar Rob van Taxi 045 die ons dagelijks op tijd naar Hasselt bracht en ‘s nachts weer oppikte. Nu weer aan het werk!

The Notorious IBE 2019

a4W3A0448k

Naar schatting meer dan 12.000 Bboys en -girls uit alle uithoeken van de wereld, reisden vorig weekend naar Heerlen voor één van de grootste breakdance events van de wereld: The Notorious IBE. De 19e editie alweer en de 14e in Heerlen. De eerste vijf afleveringen vonden plaats in Rotterdam. Het festival is in het zuiden echter uitgegroeid tot een drie-daagse happening met naast breakdancers zover het oog reikte, ook een uitgebreid muzikaal en cultureel programma. Het speelde zich weer allemaal af op en rond twaalf locaties in de binnenstad en de sfeer was ongekend optimistisch, met “energy”, “freedom” en “love” als veelgehoorde kreten. “Dit is het toppunt van hier willen zijn” hoorde ik iemand zeggen bij de aanblik van zoveel gepassioneerde en vrolijke dansende jonge mensen uit alle windstreken. Er was een markt, een food court, een hiphop-festival en een reeks lezingen en workshops. Maar het draaide allemaal vooral om de danswedstrijden. Breakdance is namelijk ook topsport. Sterker nog, met ingang van de spelen in Parijs in 2024 is het zelfs een olympische sport. Iedereen die de wedstrijden, en dan met name de grote finales in de Limburgzaal, heeft bijgewoond weet waarom. Genoeg nu. Beelden zeggen meer dan woorden. Check de foto’s van René Bradwolff en keer nog even terug naar Heerlen op zijn kleurrijkst en bruisendst. Lees verder

Le Butcherettes imponeren op uitmuntend Conincxpop

Afgelopen zaterdag lokte Conincxpop voor de 37ste keer een grote groep muziekliefhebbers vanuit de weide omtrek naar het kerkdorp Elsloo. Je leest het goed. De 37ste editie. Dan doe je als gratis (!) festival dus duidelijk iets goed. En ook dit jaar viel weer alles op zijn plaats. De schitterende locatie op de oever van de Maas, de feilloze organisatie, prima voorzieningen en een uitstekende programmering. Want dat laatste is hetgeen Conincxpop vooral onderscheid van de meeste gratis festivals: Een uitgebalanceerde line-up zonder fillers of plat vermaak. Ze zet in op kwaliteit en het zijn dan ook voor een deel de connaisseurs die in juli steevast richting Elsloo trekken. Zaterdag werden ze weer ruimschoots bediend. Foto’s: René Bradwolff

Het eerste hoogtepunt diende zich al in de namiddag aan met Wucan, uit het Oost-Duitse Dresden. Een groovy maar desondanks stevige hardrockband met een vleugje Kraut, een snufje psych en de juiste attitude. En met een fenomenale frontvrouw, Francis Tobolksi, die naast haar zangkwaliteiten tevens een begenadigd gitarist bleek en bovendien raad wist met zowel dwarsfluit als (long time no see), waarmee ze vooral de oudere bezoekers wist te betoveren. Topband, topshow! Lees verder

Tool en King Crimson: een gouden combi

In 2001 sloegen twee progressieve giganten de handen ineen voor een Amerikaanse tour. Tool was op dat moment al tot eenzame hoogte gestegen binnen de progressive metal en King Crimson stond aan de wieg van het complete progrock-genre. Haar invloed op eerstgenoemde band is bovendien gigantisch. De verschillen tussen de twee zijn evident maar de overeenkomsten net zo opvallend. Dat bleek achttien jaar geleden al en werd een paar weken geleden nog eens onderstreept, toen zowel Tool als King Crimson Nederland vereerde met een bezoek. Lees verder