Exit Earring

In de dikke 45 jaar dat ik bewust met pop- en rockmuziek bezig ben zijn er een aantal namen die er vanaf het prilste begin bij zijn. Eén daarvan is Golden Earring. Mid jaren ’70 hing er al een postertje uit de Taptoe (wie kent het nog?) boven mijn bed en tot op de dag van vandaag draai ik haar albums nog geregeld. Van Moontan (1973) tot en met Contraband (1976). Die laatste is, samen met het een jaar later verschenen en gelijknamige live album, mijn favoriet. Niet in de laatste plaats vanwege de bijdragen van meestergitarist Eelco Gelling.

Earring’s latere werk wist me zelden te boeien, maar iedere keer als de band op een festival mijn pad kruiste was het een aangenaam weerzien. Voor het laatst in 2017 tijdens Park City Live in Heerlen, waar de band, aangevuld met Bertus Borgers (nog zo’n legende), op momenten voor een aangename trip richting memory lane zorgde.

En ook al was het in de afgelopen drie decennia kwalitatief nogal wisselvallig, het bleef toch The Earring en telkens was ik weer heel even dat jongetje van tien die met een luchtgitaar door zijn oranje en knalgroen geverfde slaapkamertje sprong op het onweerstaanbare Bombay. Tot op de dag van vandaag mijn onbetwiste Earring favoriet.

Het bericht dat de band gaat stoppen laat me dan ook niet onberoerd. Maar het is natuurlijk klein bier bij de reden waarom. Triest dat het zo moet eindigen.

Earring bedankt, sterkte George!

Albums 2020

Na mijn lange verhaal van gisteren, over hoe het gebrek aan live shows resulteerde in overuren op de platenspeler, zou je kunnen denken dat 2020 een imposante albumjaarlijst heeft opgeleverd. Echter, ook dat valt enigszins tegen. Het aantal nieuwe releases dat me daadwerkelijk omverblies was schaarser dan voorheen. Óf ze bereikten me niet of ik stond er, om wat voor reden dan ook, niet voor open. Wellicht omdat ik het qua werk drukker had dan ooit, omdat er geen festivals en clubshows waren om nieuwe bandjes te ontdekken of omdat de spoeling daadwerkelijk dun was. Of misschien had ik er gewoon even geen zin in dit rare jaar. 

Aldus reisde ik in 2020 vooral terug in de tijd, onderwijl veel onontdekt oud werk consumerend (Magma, Kinks, Henry Cow, Supersister… van die dingen) en zwelgend in de nostalgie van luxe, opgepoetste re-releases.

Zijn er dan helemaal geen nieuwe albums om te vermelden? Zeker wel. A Hero’s Death van Fontaines DC stak er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit en het uiterst aangename en ongedwongen McCartney III staat zo bol van de speelvreugde dat ie sinds de release amper terug in de hoes geweest.   

Maar de rest van mijn favoriete 2020 schijven ontloopt elkaar niet zo gek veel en bovendien heb ik de meeste misschien nog niet de kans kunnen geven om zich in mijn hoofd te nestelen. Daarom dit jaar een lijst van de tien, wat mij betreft, tofste releases in 2020 in alfabetische volgorde. Met als toetje een rijtje ouwe meuk en een hele bijzondere eervolle vermelding. Volgend jaar hopelijk weer een top 10 als vanouds… 

Nieuw
All Them Witches – Nothing As The Ideal
Alphaville – Imperial Triumphant
Bloodwitch – I Am Not Okay With This
Crack Cloud – Pain Olympics
Fiona Apple – Fetch The Bolt Cutters
Floral – Floral
Fontaines DC – A Hero’s Death
Idles – Ultra Mono
Paul McCartney – McCartney III
Sunwatchers – Oh Yeah?

Eervolle vermelding
Puttylolian – BE iDVW

Replay
David Bowie  – Changes Now Bowie (RSD 2020)
Oasis – What’s The Story Morning Glory (25th Anniversary)
Lou Reed – New York (Deluxe 2020)
Lou Reed & John Cale – Songs For Drella (RSD 2020)
Thin Lizzy – Chinatown (RSD 2020)
Frank Zappa – The Mothers 1970

Live 2020

Aan het einde van een normaal jaar zou ik me op dit moment buigen over mijn eindejaarslijstjes. Een favoriete bezigheid voor menige muzieknerd. Wat waren de albums en concerten die mij het afgelopen jaar de meeste vreugde schonken of de grootste indruk maakten? 

Hoe anders is het nu? Mijn laatste post voor deze is geplaatst op 31 december 2019. Exact een jaar geleden Het betreft mijn tien favoriete platen van dat jaar. Een dag eerder plaatste ik mijn live lijst online. Een divers boeket van memorabele shows van uiteenlopende artiesten als Fontaines DC, Cocaine Piss, Black Midi, Tool, Steve Hillage Band, Dweezil Zappa en Tool. Ik zie de lijst en heb het idee dat het allemaal alweer jaren geleden is. 

Head Music bleef een jaar leeg. 2020 Begon nog veelbelovend met The Whims of the Great Magnet, Mt. Atlas en The Machine in de Landgraafse Oefenbunker maar een paar dagen later ging de boel op slot. Oké, ik zag in het voorjaar een coronaproof concert van Vlamp, samen met een handvol andere gelukkigen in het Cultuurhuis in Heerlen. En omdat ik als DJ een set voor twee cameramensen mocht draaien was ik aanwezig bij De Nacht Van Pinkpop (met onder anderen The Ten Bells) en als presentator mocht ik genieten van een coronaproof festivalexperiment tijdens Bunkerpop. Maar daarmee was de koek in 2020 op.

Heb ik het gemist? Opvallend genoeg niet echt. Daarvoor bracht deze periode ook teveel moois ter compensatie. Rust en ruimte, de natuur in de nabije omgeving die zeker tijdens de eerste golf imposanter leek dan ooit. Hardlopen op straat zonder ook maar één auto te zien en in de wijk verrast worden door roofvogels op de lantaarnpalen. Heel even was de mens nietig en dat had ook wel iets. En er was eindelijk tijd om mijn platencollectie aan te vullen met langgezochte pareltjes uit de muziekgeschiedenis én ze nog te beluisteren ook, dat laatste schoot er de laatste jaren steevast bij in. Eindelijk draaide mijn platenspeler weer eens overuren. Oh ja. Er was ineens weer tijd om te lezen…

Bunkerpop 2020 (foto: René Bradwolff)

Toch was er één onderdeel van het concert- en festivalbezoek dat ik na een paar maanden begon te missen. De toevallige ontmoetingen. Het onverwacht tegenkomen van bekenden. Waarmee ik voorzichtig concludeer dat het sociale aspect van mijn concertbeleving blijkbaar al die tijd minstens zo belangrijk was als de muzikale component. Vandaar dus dat ik ook niet warmloop voor live streams of shows voor een handvol zittende bezoekers op afstand. Dan laat ik dus liever thuis een naald in een groef zakken.

Maar ondanks dat ik het afgelopen jaar niets te klagen heb gehad, hoop ik dat we ergens in het nieuwe jaar de draad weer voorzichtig kunnen oppakken waar ik haar eind december 2019 liet liggen. Omdat al dat concert- en festivalbezoek naast veel sociale vreugde ook nog iets anders cruciaals oplevert, namelijk herinneringen. Mooie herinneringen aan muziek maar vooral ook aan gebeurtenissen en dingen die je samen meemaakt. Iets om aan terug te denken, misschien wel juist als het even tegen zit of niet zo lekker loopt. Daarom moeten we weer samen dingen kunnen meemaken. Samen dingen kunnen ontdekken en samen kunnen genieten. En dan het liefst omringd met toffe mensen en favoriete muziek.

Persoonlijk ben ik wel weer toe aan nieuwe herinneringen maar ik hoop tegelijkertijd al het moois en de wijze lessen van het coronajaar ook nooit te vergeten. Het jaar waarin ik leerde dat sommige dingen die ik belangrijk vond eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn. 

Albums 2019

“It draws from a bottomless well of piss and vinegar, but counterbalances those urges with irreverence and grace.” (Pitchfork)

“A burst of destructive, blurry, creativity.” (NME)

“Bare-wire nocturnal balladry of limitless emotional beauty.” (Mojo)

Kan ik hier nog iets aan toevoegen, behalve dat voor mij al heel snel duidelijk was dat Pursuit Of Momentary Happiness van Yak mij al vanaf februari zoveel luisterplezier schonk dat hij uiteindelijk wel bovenaan deze lijst moest eindigen? Hoe dat klinkt? Indiestyle omschreef de plaat als “kolkende garagerock, aangedreven door jazzfluiten en donderende riffs.” Dat dus. En meer. Veel meer.

Yak bestaat inmiddels niet meer, maar deze plaat is voor altijd.

Lees verder

Live 2019

“Je moet er niet te lang over nadenken en alles gewoon maar door je heen laten stromen.” Aldus Robert Van Gijssel op 19 juni in de Volkskrant, naar aanleiding van het optreden van Tool in de Ziggo Dome, de avond daarvoor. En daarom wil ik er hier ook niet te veel woorden aan spenderen. Hooguit deze bondige samenvatting van dezelfde auteur: “Een spektakel met de slagkracht van een ontploffende atoombom aan de horizon.” Kortom: mijn concert van het jaar werd gegeven door Maynard James Keenan, Danny Carey, Adam Jones en Justin Chancellor tijdens een onvergetelijke avond in Amsterdam.

Check hieronder de volledige lijst. Reviews van de overige shows vind je deels elders op dit weblog.

Lees verder

Udo en The Black Stars

Woensdagavond bezocht ik, in de Heerlense Nieuwe Nor, een show van U.D.O. Een band rondom de Duitse metalzanger Udo Dirkschneider, die vanaf 1976 de wereld veroverde met zijn band Accept. Dirkschneider telt 67 lentes, een veteraan dus.

Donderdagavond speelde 200 meter verderop, in het pop-up theater Lexor, de rythm & blues band The Black Stars. The Black Stars werden opgericht in 1961 en hun zanger Paul van Loo is 74. Ook een veteraan.

Zowel Udo als Paul zijn niet van het podium weg te slaan, doen nog steeds met plezier hun ding en doen dat goed. Rasperformers die waarschijnlijk nooit uit vrije wil zullen stoppen. Hoewel onvergelijkbaar qua succes, stijl en uitstraling komen ze in deze post toch samen, en wel hierom: Udo omringt zich tegenwoordig met jonge glamourboys, de heren van The Black Stars hadden hun opa’s kunnen zijn. Maar wel opa’s die hun kleinkinderen een lesje passie en spelplezier kunnen leren, want dat spatte van het podium donderdagavond. De kids van Udo daarentegen teerden volledig op hun techniek (en die van hun haarstylist) maar stonden vooral met een verveelde blik, plichtmatige te poseren terwijl der Udo er met 200% inzet het allerbeste van probeerde te maken.

Die aanblik was zo pijnlijk en triest dat ik halverwege de set naar het aangrenzende café ben gevlucht. Bij The Black Stars bleef ik tot de allerlaatste noot staan. Arme Udo. Als hij deze kerst één cadeau van de kerstman verdient is het een band met de hartstocht en bezieling van The Black Stars.

Steve Hillage

Vandaag was ik vooral bezig met uitleggen wie Steve Hillage is. En dan kan ik wel vertellen hoe invloedrijk en subliem deze Engelse space-, jazz- en progrockgitarist gitarist was en is en terloops wat namen droppen als Soft Machine, Gong, Simple Minds, The Charlatans of Sham 69. Of dat ie in 1997 op Pinkpop stond met zijn ambient dance act System 7. Boeiuh! Het enige dat telt is dat hij mij gisteren dé concertervaring van 2019 liet beleven.

In een dikke tien minuten tijd, tijdens de eerste twee van een reeks toegiften. Toen kwamen namelijk Light In The Sky en The Glorious Om Riff voorbij. Daarvóór was het al subliem. Met o.a. The Salmon Song, Solar Musick Suite, Lunar Musick Suite, The Dervish Riff… Van die dingen. En helemaal aan het slot zou zelfs nog I Never Glid Before voorbij komen. Enfin, de liefhebbers zitten bij het lezen van deze titels ongetwijfeld al te watertanden. Dát was inderdaad goud. Maar de combinatie van het speelse maar heftig rockende Light In The Sky en het beukende voortdenderende The Glorious Om Riff was platina. Het beste en meest overdonderende dat ik dit jaar in een concertzaal mocht meemaken. Lees verder

Mosae Zappa Weekend

Mosae Zappa wat was je waanzinnig, bizar, grappig, wonderbaarlijk, lief, verbindend, gewaagd en modderfokking goed! Starten met meer dan 150 mensen in de Oefenbunker, eindigen met 1.350 in de Limburgzaal. En daarna een dampende afterparty tot in de vroege uurtjes in een bomvol Café Bluff. Frank Zappa is still alive in Parkstad Popstad! Foto’s: René Bradwolff

We begonnen op vrijdagavond in Landgraaf met het bewonderenswaardige Zappa Talks dat diverse Frank Zappa-tracks en quotes door het vaarwater van een band als The Orb loodste. Het groovende Vlamp liet zich niet van de wijs brengen door een stuiterende kikker. Het fenomenale negenkoppige The Dangerous Kitchen trakteerde op een avondvullende Zappa ‘1988 style’ set inclusief blazers. Frans Theunisz doopte zijn grootste hit om tot Frenk Aon De Geng, lokte daarmee de meest uiteenlopende reacties uit, waarmee hij zijn plek op Mosae Zappa rechtvaardigde. The secret word was ‘bizarre’. Lees verder

Zappy Heerlen

Heerlen! En wel hierom… Omdat wij er meermaals per jaar met open armen worden ontvangen om pal in het centrum ons ding te doen. ‘Ons’ is Mosae Zappa en ‘ons ding’ is het vieren van leven en werk van Frank Zappa, aan de hand van zijn muziek maar ook die van andere vrije geesten en muzikale grensverleggers. Met muziek uit diverse windrichtingen, artiesten van vele pluimages, culturele crossovers, muzikale en andere gektes waarvan 99% van de passanten nog nooit heeft gehoord omdat ze zich mijlenver buiten de mainstream begeeft. 

69695352_2493713720864568_8003945824117587968_oSubmecha

Lees verder

Pukkelpop 2019

De comeback van Pukkelpop (16 t/m 18 augustus) was een feit. Eindelijk weer volop gitaren en (gelukkig) het bijbehorende publiek. Wegens gebrek aan tijd én inspiratie Pukkelpop 2019 in drie korte Facebook posts 😉


The morning after….Dag 1. De comeback-editie, na een paar slappe jaren met amper gitaren en weinig spannends. Damn wat was het ouderwets goed gisteren. Mijn toppers: MDC III, Idles, Plague Vendor, Franz Ferdinand, maar vooral Beraadgeslagen. Wow. Later meer. Nu verder.

The morning after… Pukkelpop dag 2. The morning after… de wervelstorm Cocaine Piss. Op een bijna old-school editie. Overvol programma met, naast de genoemde kampioen, Life, Gossip, Ezra Collective en The Streets die de top 5 completeren. Wordt vervolgd, nu dag drie. Later…

En toen was het klaar. Pukkelpop 2019 was in alle opzichten een top-editie. De beste sinds jaren. Waarover later ongetwijfeld meer. [NOT – red.] Gisteren waren het Johnny Marr en Prophets of Rage die de grootste vreugde brachten. Met Airbourne als runner-up. Shout-out naar Rob van Taxi 045 die ons dagelijks op tijd naar Hasselt bracht en ‘s nachts weer oppikte. Nu weer aan het werk!