Pinkpop (2)

Heet. Minder wind dan op zaterdag, meer mensen. Wederom geen topprogramma maar genoeg krenten in de pap om tussen het bieren en socializen door de oren te verwennen. Inclusief een swingende verrassing op de Converse Stage en de allerslechtste Pinkpopband ooit!

The Hungry Kids Of Hungary Houd ik na twee nummers voor gezien wegens het zoveelste blije spingpopbandje. Been there, seen that… Te kort om te beoordelen. –

Racoon Vaak vervelend, soms wel aardig, naar het einde toe ineens best lekker. Te veel gezichten en te veel covers. Weet bljkbaar niet wat ze wil. (6)

Mastodon Zware, logge, technisch begaafde sludgemetal. Strak, overdonderend en soms met een heftige groove. Pedal to the metal, dwars tegen alle Pinkpoptrends in. Wil haar kundigheid soms te vaak binnen één nummer etaleren waardoor het na een dik half uur een beetje taai wordt. (7)

Kyteman’s Orchestra De James Last van de hiphop. Holle bombast. Stuurloze pretentieuze nietszeggende zelfbevlekking zonder enige diepgang. Het ultieme niets verpakt in een moddervette laag goudverf. Volgend jaar André Rieu? (1)

Sharon Jones & The Dap Kings Soul in zijn puurste vorm. James Brown is dood, leve Sharon Jones en haar hete, dampende, groovende en boven alles perfecte band. Een verademing op het ingekakte Pinkpop. (9)

Soundgarden Nee, het is niet meer zo allesoverdonderend als twintig jaar geleden. Chris Cornell klinkt wat ieler, de geluidsmuur is iets beschaafder en de ingetogen nummers zijn wat rommelig. Maar als het écht losgaat, zoals bijvoorbeeld tijdens het superkwartet ‘Jesus Christ Pose’, ‘Rusty Cage’, ‘Outshined’ en ‘Slaves & Bulldozers’ is het beestachtig zo niet subliem. (8)

Linkin Park Sexloze metal-emo-hiphop mix voor de kids. Over the top, aalglad en van elk rafelrandje ontdaan. En daar stoor ik me als old-school headbanger dan aan. Of ik moet er smakelijk om lachen. Maar ik behoor dan ook niet tot de doelgroep, wegens zo’n 25 tot 30 jaar te oud. Toch kan ik niet ontkennen dat de band een strakke, geraffineerd opgebouwde en superstrakke show weggeeft en tot ver achter de geluidstoren het publiek meekrijgt. Op zijn Amerikaans, zonder hart en ziel, en van begin tot eind geregisseerd. Maar wel met ballen én een stukje ‘Sabotage’ als eerbetoon aan Beastie Boy Adam Yauch. (7)

Tot morgen…

Advertenties