Paul McCartney

Multi-instrumentalist, zanger, songschrijver, componist. Paul McCartney is het allemaal. Maar boven alles is hij een ex-Beatle. Zonder zijn overige werk tekort te doen. Wie Paul McCartney zegt, zegt The Beatles en wie The Beatles zegt, zegt popmuziek. In de breedste zin van het woord. McCartney stond 58 jaar geleden persoonlijk aan de wieg. Afgelopen zondag en maandag stond hij op bijna 73 jarige leeftijd in de immense Ziggodome voor een indrukwekkende geschiedenisles boordevol onverslijtbare pop- en rockklassiekers. Stuk voor stuk eigenhandig, al dan niet with a little help from his friends, geschreven, opgenomen, uitgevoerd en uitgebracht.

Eigenlijk zou het plaatsen van de setlist al volstaan. Veertig songs waarvan het grootste gedeelte geen nadere uitleg behoeft. Alleen al bij het lezen van titels als ‘Yesterday’, ‘Let It Be ‘ en ‘Hey Jude’ zal iedereen die de afgelopen 50 jaar niet onder een steen heeft gezeten de tekst en melodie in zijn of haar hoofd horen rondzingen. Het zijn slechts drie van de 25 Beatles-klassiekers die Macca maandagavond op ons afvuurt en die allemaal voor een feest der herkenning zorgen.

Maar er is uiteraard meer. Veel meer. Want na het uiteenvallen van the Beatles draaide de hitmachine gewoon door. Solo en met de band Wings. En juist de nummers van die laatste springen er live uit. Niet in de laatste plaats omdat Wings in tegenstelling tot the Beatles, die vanaf 1966 vooral in de studio zaten, een tourende band was. En dat is te horen. ‘Let Me Roll It’, ‘Nineteen Hundred and Eighty-Five’, ‘Hi, Hi, Hi’ en uiteraard het epische ‘Live And Let Die’ lijken gemaakt voor het podium en rocken er stevig op los. De gitaarsound is bluesy en vet, de solo’s scheuren zoals dat gebruikelijk was in de ’70’s.

Wat in de Ziggodome opvalt is niet alleen het bijzonder hoge niveau van zowel het songmateriaal als de uitvoering daarvan, maar ook de diversiteit. McCartney is van vele markten thuis. De oudste bezoekers zingen vrolijk mee met antieke hoogstandjes als ‘Can’t Buy Me Love’, de voormalige bloemenkinderen zweven door de hal op de klanken van ‘Eleanor Rigby’, het Wings-werk bedient de rockers op maat. Waar ik tijdens ‘Ob-La-Di, Ob-La-Da’ een moment zie om een korte pauze in te lassen, weten mijn buren niet hoe snel ze met de vingers in de oren de zaal moeten verlaten tijdens de protopunk van ‘Helter skelter’ waarop ik dan weer volledig uit mijn plaat ga. En ik zie veel gefronste wenkbrauwen tijdens ‘Temporary Secretary’, een electropop uitstapje uit 1980 en de grootste verrassing van de avond.

Ook de show is er een van uitersten. Het ene moment oogt en klinkt een avondje Macca als een inferno van Rammstein-proporties, het andere moment zingt hij met 16.000 aanwezigen slechts gewapend met een akoestische gitaar ‘Blackbird’. En ja, zijn stem is aan slijtage onderhevig zodat hij hard moet werken om de hoogste tonen te halen maar hey, who cares? In de Ziggodome in ieder geval helemaal niemand.

Toch zijn er momenten dat de boel wat inzakt. ’Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band’ mag dan een dijk van een album zijn, ‘Lovely Rita’ en ‘Being For The Benefit of Mr. Kite!’ zijn duidelijk niet geschreven voor het podium. Het op een videogame gebaseerde ‘Hope For The Future’ is een aalgladde AOR-draak en het akoestische blok halverwege de set duurt naar mijn smaak iets te lang. Maar op het moment dat met ‘Something’ een prachtig eerbetoon aan George Harrison wordt ingezet heb ik het hem alweer vergeven. En al helemaal als het de opmaat blijkt voor een zinderend sluitstuk van de reguliere set: ‘Band On The Run’, ‘Back in the U.S.S.R.’, ’Let It Be’, ‘Live And Let Die’, ‘Hey Jude’. BAM!

De eerste toegiftenreeks bestaat uit ‘Another Girl’, ‘Hi, Hi, Hi ’ en ‘Can’t Buy Me Love’. Zeker niet misselijk maar peanuts vergeleken met wat zou volgen. Na een korte pauze keren McCartney en zijn fenomenale band namelijk nog eens terug voor een grande finale. Via ‘Yesterday’ naar ‘Helter Skelter’ en het ‘Abbey Road’ trio ‘Golden Slumbers’, ‘Carry That Weight’, ‘The End’. Over en uit, kippenvel tot diep in de nacht en nog dagenlang onder de indruk.

Paul McCartney. Multi-instrumentalist, zanger, songschrijver, componist, ex-Beatle, superheld…

Paul McCartney speelde op 8 juni in de Ziggo Dome Amsterdam.

Setlist: Eight Days a Week, Save Us, Got to Get You into My Life, Listen to What the Man Said, Temporary Secretary, Let Me Roll It, Paperback Writer, My Valentine, The Long and Winding Road, Maybe I’m Amazed, Nineteen Hundred and Eighty-Five, I’m Looking Through You, We Can Work It Out, Another Day, Hope for the Future, And I Love Her, Blackbird, Here Today, New, Queenie Eye, Lady Madonna, All Together Now, Lovely Rita, Eleanor Rigby, Being for the Benefit of Mr. Kite!, Something, Ob-La-Di, Ob-La-Da, Band on the Run, Back in the U.S.S.R., Let It Be, Live and Let Die, Hey Jude, Another Girl, Hi, Hi, Hi, Can’t Buy Me Love, Yesterday, Helter Skelter, Golden Slumbers, Carry That Weight, The End.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s