Terugblik op een zeer toffe dag op Rock Herk. Met schitterende shows van Stuff., The Soft Moon, Tjens Matic en Marky Ramone. Maar ook Blackwave en Public Psyche smaakten naar meer. Het was dus weer goed vertoeven in Herk-de-Stad.

Veel topshows op Best Kept Secret dit jaar: Met als runners up Cocaïne Piss, het net zo waanzinnige Downtown Boys (gaat dat zien) en… good old Steve Davis. Ooit zesvoudig wereldkampioen snooker maar tegenwoordig zet hij met obscure en dansbare Kraut- en Psychstampers de boel op zijn kop. Polymorphie, Spratleys Japs, Idris Ackamoor… van die dingen. Maar het waren dit jaar toch echt twee headliners die streden om het goud. Waar onder de band die per jaar en per tour nóg beter wordt dan ze al was: het vlijmscherpe Arctic Monkeys. De überallerbeste show was echter zonder enige twijfel die van LCD Soundsystem. Wat een overdonderende, swingende en feestelijke comeback… Lees verder →

Algiers

Zaterdag stond Elsloo en omstreken weer in het teken van Conincx Pop. De 36ste editie alweer. Het was nog de vraag of deze jaargang er zou komen want de afgelopen jaren ging het gratis festival gebukt onder slechte weersomstandigheden. Maar de lokale ondernemers zorgde er middels een financiële injectie voor dat Conincx Pop ook dit jaar doorgang kon vinden. Elsloo zonder Conincx Pop, zo oordeelden de ondernemers, dat kan écht niet. Foto’s: René Bradwolff

En zo was het festivalterrein tussen Maas en Julianakanaal afgelopen weekend weer ouderwets drukbevolkt. Deels wegens het zomerse weer maar vooral vanwege de aantrekkelijke programmering. Conincx Pop heeft wat dat betreft een reputatie hoog te houden. Hoewel het een gratis festival én een dorpsfeest voor alle omwonenden betreft, staat het onder muziekliefhebbers namelijk bekend vanwege de verrassende en uitstekende namen op het affiche. Waarbij de blik vaak op de Belgische zijde van de Maas maar ook van de Noordzee wordt gericht. Zo’n festival waar je bandjes ontdekt die niet lang daarna doorbreken naar het grote publiek of die elders al groot zijn en hier nog in een kleinschaligere setting te bewonderen. Lees verder →

Afgelopen weekend vond de achtste editie plaats van Parkcity Live. Ooit begonnen als buurtfeest voor de bewoners van de Heerlense wijk Bekkerveld en inmiddels uitgegroeid tot buurtfeest voor de bewoners van Heerlen en wijde omstreken. Foto’s: Katharina Sogeler

Hoewel het muzikale aanbod centraal staat (een dikke 50 acts op drie podia) ligt daarin niet de verklaring voor het succes. Het festivalterrein wordt vooral bevolkt door vaste bezoekers. 17.500 Mensen per dag, die een ticket kopen voordat het programma bekend is. Posters zijn dus niet nodig, een aankondiging op Facebook is genoeg. Lees verder →

Foo Fighters

En toen kukelden we met zijn allen van de roze wolk. De ochtend na Pinkpop 2018 was de roes alweer voorbij. Waar we zouden terugkijken op een uiterst geslaagde editie van het oudste en grootste festival van Nederland, verschenen er ineens berichten van geheel andere strekking. Vlak voor de vijftigste editie sloeg voor het eerst in al die jaren het noodlot toe. En dat terwijl het drie dagen lang groot feest was geweest. Het weer was top, het programma bood voor elk wat wils, de bezoekersaantallen waren zelden zo hoog, de sfeer was optimaal en er stonden eindelijk weer eens drie headliners uit de (quote Jan Smeets) ‘Champions League’ die hun status waarmaakten. Foto’s: Bart Heemskerk (tenzij anders aangegeven)

Zoals ieder jaar werd vooraf weer veel gemopperd over de programmering. Te weinig rock, te zeer gericht op de allerjongsten, weinig verrassend… De bekende riedel. En zoals altijd viel het in de praktijk weer hartstikke mee. Tuurlijk, Pinkpop is een mainstream festival, van meet af aan altijd al geweest (een enkele editie uitgezonderd) en dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven. Maar wel een mainstreamfestival waarop nog iets te ontdekken valt, met een eigenzinnig randje én met de allergrootste namen, waarmee het in Nederland een unieke positie inneemt.  Lees verder →

Roger Waters. Als Pink Floyd-freak hoor ik hem te omarmen. Maar dat lukt niet altijd. Het is meer een haat-liefdeverhouding. Mijn liefde voor The Floyd ligt vooral in de late jaren zestig en de vroege seventies. Toen aanvankelijk Syd Barrett en al snel David Gilmour, maar vooral ook Richard Wright geluidsbepalend waren. Van The Piper At The Gates of Dawn tot en met Obscured By Clouds. Een zeven albums durende en interessante aanloop naar The Dark Side Of The Moon. De plaat waarop in 1973 alle deeltjes uit het Floyd-universum perfect op hun plaats vielen en de perfectie werd bereikt. Waters drukte daarná zijn stempel en teert sindsdien tot op de dag van vandaag op die nalatenschap maar presenteert zich tegenwoordig doodleuk als ‘The Creative Genius of Pink Floyd’. Daar word ik een beetje kriegelig van. Toch zat ik onlangs weer in een sfeerloze mega arena in afwachting van de zoveelste spektakelshow vol gerecyclede Pink Floyd stuff.

Lees verder →

Met een vers weekend voor de deur blikken we nog even terug op het vorige. Want het was weer veelzijdigheid troef in Parkstad Popstad. Neem alleen al de drie Nederpoptoppers die passeerden in Oefenbunker en Nieuwe Nor.  Lees verder →

The legend returned… Transpunk katapulteerde me gisteravond in de Oefenbunker terug naar de nineties in de bomvolle en bloedhete Oefenbunker, waar en passant een reunie van het roemruchte Stichting Popmuziek Limburg uit die tijd aan de gang leek. Veel oude bekenden dus en een topshow van een band die ik nog steeds de beste van Limburg durf te noemen. En waar hoor je nog een DJ die The Cooper Temple Clause draait? 😎

Transpunk, Crazy Cult Road Show en DJ Head Music (Oefenbunker Landgraaf, 26 mei)

Birth of Joy in de Oefenbunker (Landgraaf). Heerlijke psychedelica. Gaat dat zien!

De voetbaljournalist Johan Derksen is tegenwoordig vooral bekend van het spraakmakende televisieprogramma Voetbal Inside. Maar voetbal is slechts werk. Dat zegt ie zelf. Zijn ware passie is muziek. En dat was te merken, afgelopen zaterdag in Heerlen, waar hij in een uitverkochte Limburgzaal de blues predikte met zijn show Johan Derksen Keeps The Blues Alive.

Hoewel zijn naam het grootst op het affiche staat verblijft Derksen in het theater vooral in de schaduw. Want hoewel hij doorgaans het hoogste woord heeft, beperkt hij zich deze keer tot af- en aankondigingen, het af en toe verstrekken van relevante informatie en een enkele grappige kwinkslag. Uit liefde voor de muziek zette hij deze show op de rails en door er zijn naam aan te verbinden werden deuren geopend die normaal hooguit op een kier zouden staan. Dat was zijn drijfveer, het podium boeit hem niet zo. Lees verder →