Rock Werchter was nooit zo mijn festival. Te grootschalig, druk en logistiek een puinhoop. Podia bleken onbereikbaar, parkeren geschiedde op avondvierdaagse afstand en na afloop stond je steevast met 74.999 andere bezoekers een uur lang muurvast bij de veel te krappe uitgang. Alle leuke optredens ten spijt bleef vooral die herinnering hangen en verdween het festival de laatste acht jaar compleet van mijn radar. Totdat ineens Blur op het affiche prijkte.

Acht jaar na dato stap ik weer de wei op. Geen parkeerproblemen deze keer. Het aantal in- en uitgangen blijkt verdubbeld en er is zowaar een derde podium om de enorme meute beter te kunnen spreiden. Alleen jammer dat het programma nogal tegenvalt. Pinkpop 2013 maar dan mét headliner. Maar dat wisten we vooraf. Bovendien heeft het wel iets rustgevends. Geen blokkenschema met must-see bands en de bijbehorende festivalstress. Beetje zitten, beetje rondhangen, biertje drinken, hapje eten, nog een biertje drinken, mensen kijken. Maar ach, het is Blur-dag en de rest kan me gestolen worden. De laatste keer dat ik deze band zag moest ik er voor naar Londen dus mij hoor je niet klagen. In Werchter wordt in ieder geval niet met flessen pis gegooid… Lees verder →

De laatste tijd was de Landgraafse Oefenbunker in het nieuws vanwege een dreigende sluiting. De gemeente wil de financiële ondersteuning stoppen. Hierdoor is niet alleen het voortbestaan van de repetitieruimte en opnamestudio voor nieuw muzikaal talent uiterst onzeker maar ook de toekomst van het roemruchte en (open) poppodium. Een podium dat in de gehele regio een volstrekt unieke positie inneemt, zoals afgelopen vrijdag nog eens duidelijk werd onderstreept. Foto’s: René Bradwolff

Waar anders dan aan de Heerlenseweg is het mogelijk dat een L.A. Hardcore-gigant als Terror (foto boven) een hiaat in haar tourschema opvult met een spetterende show in een zaal die kleiner lijkt dan haar tourbus. Waar anders dan aan de Heerlenseweg kan nieuw talent als Redemption Denied in de eigen streek debuteren in het voorprogramma van een Californische top act? Lees verder →

Pinkpop 2013. Er is al veel over gezegd en geschreven. Het programma was omstreden, dat is inmiddels wel duidelijk. Maar over één ding kan iedereen het eens zijn: Pinkpop is, in alle opzichten, erg braaf geworden. Via de sociale media krijgt vooral Jan “fuck you Twitter” Smeets de strontkar over zich heen maar hoe terecht is dat? Oké, Pinkpop schuurt tegenwoordig qua totaalbeleving soms akelig dicht tegen de EO Jongerendag aan, maar ligt dat enkel aan het festival of is het een teken des tijds? Foto’s: Sascha Teschner

In zijn onlangs verschenen novelle Rafelranden van de Moraal constateert de schrijver A.H.J. Dautzenberg dat Nederland gebukt gaat onder de Nieuwe Braafheid. Ik moest er afgelopen weekend in Landgraaf geregeld aan denken. “Morele truttigheid, krokant conservatisme […] al wat afwijkt is eng en wordt getrakteerd of afkeurend gekwaak.” Strijdend ten onder gaan of opgaan in de zouteloze polderpap is de keuze. De keuze van Pinkpop is duidelijk. Lees verder →

Parkstad en scheurende gitaren gaan sinds jaar en dag hand in hand. Dat was al zo toen Rainbow en AC/DC in de mid jaren ’70 Hoensbroek op haar grondvesten lieten schudden. Zoals Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead, Whitesnake en Alice Cooper later in Kerkrade en Biohazard, Sepultura en Metallica (woooot?!) in Brunssum. Megadeth bezocht Heerlen en Metallica kwam ook nog eens in Landgraaf langs, net als Guns N’ Roses en Rammstein. En dat is dan slechts een greep uit het leger aan legendarische hardrock- en metal acts die de afgelopen drie decennia in Oostelijk Zuid-Limburg passeerden. De komst van Slayer naar de Rodahal past dan ook prima in de traditie van Parkstad rock city en getuige het enthousiasme in de zaal lijkt het einde nog niet in zicht. Foto’s: René Bradwolff

Voorprogramma Born From Pain was vijftien jaar geleden één van de grondleggers van de regionale hardcore scene, tourde vervolgens de wereld rond maar speelde opvallend genoeg nog nooit eerder in Kerkrade. Debuteren in de Rodahal. Zanger en oprichter Rob Franssen is er als geboren Kerkradenaar maar wat trots op. De strakke metalcore van het vijftal gaat helaas zwaar gebukt onder een abominabel zaalgeluid dat echter niet kan verhullen dat de songs deugen en de uitvoering uiterst vakkundig is.

Lees verder →

Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat Frank Zappa overleed maar zijn muziek leeft voort. Via zijn omvangrijke discografie, nieuwe releases van de Zappa Family Trust en diverse tribute bands, waarvan Zappa Plays Zappa, onder leiding van zoon Dweezil, de bekendste is. Maar zeker niet de beste. De ware Zappa-aficionado komt tegenwoordig namelijk het best aan zijn trekken bij acts die worden gevormd door de muzikanten die die er destijds bij waren. Hogeschoolmuzikanten die precies weten hoe het hoort en hoe het voelt. Sinds vrijdagavond is voor mij duidelijk dat Project/Object in haar huidige bezetting de beste optie is.

Net als bij de eerder geprezen Grandmothers Of Invention van Napoleon Murphy Brock en Don Preston, betreft het bij Project/Object geen murw gestudeerde conservatoriumstudenten maar oude rotten die het vak van de grote baas persoonlijk leerden en zelfs decennia later het beste werk van de man schijnbaar uit de losse pols tot leven weten te wekken. Met hart en ziel, liefde voor muziek én publiek en met de nodige humor. Lees verder →

The Levellers? Ik wist niet eens dat ze nog bestonden. Ergens halverwege de jaren ’90 verdwenen ze bij mij uit beeld. Na een flitsende, feestelijke start leek de koek destijds wel op. Toch vieren de punky folkrockers uit Brighton dit jaar hun 25-jarig jubileum. En als ze dan toch in de buurt zijn wil ik ook ter plekke checken hoe de vlag er na al die jaren bij hangt. Foto‘s: René Bradwolff

Singer / songwriter Gaz Brookfield uit Bristol opent de avond voor een opvallend volle zaal en weet slechts gewapend met een akoestische gitaar, een kapotte stem en een flesje port veel zieltjes te winnen. Brookfield brengt zijn folksongs met een punk attitude en dat slaat aan. Het publiek hangt aan zijn lippen, schreeuwt vrolijk mee en heeft er duidelijk zin in. Lees verder →

New wave en Heerlen vormen sinds jaar en dag een gouden combinatie. Reden temeer voor Poppodium Nieuwe Nor om een nieuw mini-festival te lanceren. RePost dus. Drie bands en de best denkbare DJ. Met een nagenoeg uitverkochte zaal als resultaat. Leg in Heerlen een post-punk, wave of EBM plaatje op de draaitafel en het publiek komt uit vele hoeken en gaten toegestroomd. De eerste twee nummers van de avond zijn ‘People Pie’ van Slab! en ‘Flowers of Romance’ van PIL en de toon is gezet… Foto’s: René Bradwolff

Lees verder →

Bijna uitverkocht met nog een dikke twee weken te gaan. Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb…

Vier decennia geleden werkte Alan Parsons als geluidstechnicus aan het Beatles album ‘Abbey Road’ en knutselde hij met Pink Floyd aan ‘Atom Heart Mother’ en ‘The Dark Side Of The Moon’. In 1975 richtte hij zijn eigen Alan Parsons Project op, waarmee hij tot 1990 actief was en grote successen behaalde. Na een minder geslaagde solo-carrière grijpt Parsons de laatste jaren terug naar de gouden tijden van weleer met The Alan Parsons Live Project. Onder die naam toert hij alweer een paar jaar de wereld rond met een Greatest Hits tour, die hem afgelopen vrijdag voor de tweede keer naar de Limburgzaal bracht. Foto’s: René Bradwolff

Alan Parsons beleefde zijn artistieke hoogtepunt in de periode 1976-1977 met de albums ‘Tales Of Mystery And Imagination’ en ‘I Robot’. Die eerste was sfeervol, duister en spannend, de tweede futuristisch en beïnvloed door zowel Star Wars als Kraftwerk. ‘I Robot’ flirtte ook opzichtig met disco en de destijds gecreëerde sound doet het ook in 2013 nog altijd erg goed. Dat blijkt wanneer de titeltrack van die plaat als eerste nummer wordt ingezet en de show lanceert op een pompende beat. De rocksong ‘Damned If I do’ houdt de vaart er vervolgens lekker in waarna de hitsingle ‘Don’t Answer Me’ voor een feest van herkenning zorgt. Voorlopig hoogtepunt is echter het opvallend heavy uitgevoerde ‘The Raven’ dat is samengeklonken aan ‘Breakdown’ alsof het in 1976 al zo bedoeld was.

Lees verder →

Zes mannen die een nacht in een studio vertoeven voor een jamsessie. Dat is het concept van de vorig jaar verschenen film De Deeldeliers. Vanavond in de Nieuwe Nor zien we vier mannen die het nog eens dunnetjes over doen. Nou ja dunnetjes. Zet Jules Deelder, Bas van Lier, Boris van der Lek en Erik Kooger op een podium met een instrument en ze gaan all the way. Dit viertal ademt jazz. Old school jazz. Foto’s: René Bradwolff.

De avond wordt geopend door een opmerkelijk Euregionaal duo. Jérôme Cardynaals uit Maastricht en Simon Oslender uit Aken laten als Twogether horen waarom ze in 2010 het Prinses Christina Jazz Concours wonnen in de categorie 12 t/m 15 jaar. Twogether speelde in haar korte bestaan al met o.a. Georgie Fame, Lonnie Smith en het Metropole Orkest. De souplesse en vanzelfsprekendheid waarmee de twee kids in Heerlen de boel laten swingen is opzienbarend en smaakt naar meer.

Tijdens de ombouwpauze schuifelt de hoofdgast van de avond onopgemerkt het podium op om ons te trakteren op een aantal van zijn favoriete plaatjes. Jules Deelder is in the house en ondanks dat hij geen woord zegt weet hij, onberispelijk gekleed als altijd, alle aandacht naar zich toe te trekken. Zijn blik is ernstig maar zijn lichaam zoekt naar de groove. Zijn hoofd wiegt op de maat van de muziek, zijn vingers knippen en handen bespelen een denkbeeldige contrabas. Hier staat even geen dichter, performer of BN-er maar een liefhebber pur sang.

Lees verder →