La Pegatina

Na de berg aan kritiek die Park City Live in 2016 over zich heen kreeg, beloofde de organisatie beterschap. En ze hield woord. Het terrein bleek dit jaar groter, er waren minder tickets beschikbaar en het gebeuk van de dance tent was minder nadrukkelijk aanwezig. Er was zelfs een verbod op picknickdekens vóór de geluidstoren. Wél als vanouds: een line-up vol bekende artiesten, chaos bij Demi-Sec en feest… Foto’s: René Bradwolff

Dat picknickdekenverbod werd van meet af aan genegeerd maar vanwege de extra ruimte én het kleinere bezoekersaantal leverde het dit jaar geen problemen op. Het hele terrein bleef doorheen de dag makkelijk bereikbaar. Ook de lange rijen bij ingang, buffetten en toiletten bleven uit, net als het geklaag op de wei. De zon scheen geregeld, het was droog, de temperatuur werd niet tropisch en met een affiche vol klinkende namen en publieksfavorieten stond niets een geslaagde editie in de weg. Lees verder →

De vaste volgers zullen opgemerkt hebben dat ik niets heb geschreven over Best Kept Secret. Klopt. Weinig tijd. Geen zin. Geen inspiratie. Maar het was weer tof hoor. En het weer werkte deze keer ook nog eens mee.

Muzikaal gezien speelde mijn festival zich vooral af bij Stage 4 en 5. Met daartussen het donkere ‘punkhol’ The Casbah. Een top 5? Mystery Lights, Soulwax, Stuff., Thurston Moore Group, Kikagaku Moyo en The Kamaal Experience ft Henry Wu. Dat zijn er zes maar ik kon niet kiezen. Hoe dan ook; als je ze nog niet kent, check ‘em out!

En het alomaanbeden Radiohead. Tja. Dat koos er, tot grote vreugde van de muziekpolitie, voor om een intieme set te spelen voor de die hard fans op de voorste rijen. Leuk voor hen maar op de achterste helft van het strand nam het geroezemoes en geouwehoer gaandeweg de overhand. Logisch ook. Volgende keer maar gewoon in de tent?

Anyway, ondergetekende had geen zin om door het amper verstaanbare geneuzel van Tom Yorke heen te kleppen en is lekker in het bos gaan zitten om de laatste biertjes weg te tikken. En om terug te blikken op drie topdagen.

Best Kept Secret vond op 16, 17 en 18 juni plaats in het bos en op het strand van Beekse Bergen, Hilvarenbeek. Info hier. Foto’s op Instagram.

Mothership is een trio uit Dallas, Texas en doet aan stoner metal. En Mothership doet vooral niet moeilijk. Aftikken en deurdonderen is het credo. Zonder poespas, recht vooruit en vol overgave. Hittegolf of niet. Dat de band daarbij cliché op cliché stapelt hindert niet. Titels als ‘City Nights’, ‘Speed Dealer’ en ‘Shanghai Surprise’ spreken voor zich en zorgen voor een glimlach, maar met een centimeter zweet op het voorhoofd gaat het verstand op nul. Terwijl op het podium de gebruikelijke poses worden ingenomen gaan in de zaal de vuisten in de lucht en zorgen grote bekers bier voor de broodnodige verkoeling. Verrassend? Nee. Vernieuwend? Nee. Gewoon ‘Hot Smoke & Heavy Blues’. Soms is dat meer dan voldoende.

Gezien: Mothership 21 juni 2017 in Oefenbunker, Landgraaf. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

De fans van de populaire progressieve metalband Tool staan inmiddels alweer 10 jaar droog. Aangezien er nog steeds geen vooruitzicht is op een nieuw album of Europese tourdata haalde Poppodium Nieuwe Nor met The Perfect Tool het best mogelijke alternatief naar Heerlen. Dat beweert althans de band zelf maar ze wordt daarin gesteund door bandleden van het origineel. En wie zijn wij om Maynard James Keenan tegen te spreken? Het was dan ook niet vreemd dat de Nieuwe Nor afgelopen donderdag tot de nok gevuld was met Tool fans, die eindelijk favorieten als ‘Prison Sex’, ‘Undertow’ en ‘Sober’ nog eens live konden ervaren. René Bradwolff stond voor ons voor én op het podium en kwam terug met bijgevoegde foto’s. Lees verder →

Foto: Bart Heemskerk

We zijn weer thuis. Geen ongefilterd Brand bier meer maar voorlopig even iets zonder alcohol. Geen zon maar regen. Geen loeiharde gitaren uit de PA maar een aangenaam vinylplaatje op woonkamervolume. Geen moshpit meer maar wel nog een pijnlijke schouder… En veel mooie herinneringen aan Pinkpop. Tijd voor een terugblik nu de roze rook is opgetrokken.

Jan Smeets en zijn festival lagen in de aanloop naar de 48ste editie meer dan ooit onder vuur. En de kritiek was niet mals. Een kinderprogramma volgens de één, te weinig rock volgens de ander. Vorig jaar werd het festival nog gekscherend Rollator Rock genoemd en werd er gemopperd dat dansmuziek en kleur ontbraken. Zo snel kan het blijkbaar gaan in festivalland. Achteraf gezien had Pinkpop 2017 een programma waarbij de oudjes en de kiddo’s elkaar in evenwicht hielden en ook qua genre was het in balans. Bieber en Garrix streepten we weg tegen Green Day en Kings Of Leon. Broederliefde en Ronny Flex tegen Liam Gallagher en Richard Ashcroft. En de omstreden Guus Meeuwis tegen Seasick Steve, waarbij ik moet opmerken dat Meeuwis authentieker is dan de bebaarde charlatan die al meer dan tien jaar hetzelfde kunstje opvoert. Tot zover de knuppel in het hoenderhok. Lees verder →

“Ritual Howls create a surreal, introspective gloom that could fuel a disco in hell, a soundtrack to your favorite nightmares and most grisly fantasies.” De bio op Facebook liegt er niet om en is voldoende reden om de band te checken tijdens de eerste dag van haar eerste Europese tour. Die brengt het trio met de trein naar Landgraaf waar enkele tientallen bezoekers worden ondergedompeld in een donkere en sfeervolle geluidsmix die een voorliefde voor Sisters Of Mercy, Bauhaus en Skinny Puppy verraadt. Oftewel new wave, gothic en industrial. Maar dan met een aangename twist want Ennio Morricone kijkt soms om de hoek en geregeld klinkt er surf door in de macabere songs die zo op een David Lynch soundtrack hadden gekund. Bijzonder? Bijzonder! En bijzonder goed. Want de mannen hebben er zin in. Ver van huis maken ze er een strak, afwisselend en meeslepend ‘feest’ van en voelt de Oefenbunker een dik uur lang daadwerkelijk als die disco in de hel.

Gezien: Ritual Howls op 1 juni 2017 in de Oefenbunker, Landgraaf. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

In de jaren ’80 was Mekanik Kommando een gevestigde naam in de vaderlandse new wave scene. Met een indrukwekkende lijst releases tussen 1980 en 1988 en een net zo interessante als spannende mix van cold wave, eighties electro en experimentele muziek. Sinds dit jaar is de band uit Nijmegen weer actief. Ter ondersteuning van het opnieuw uitgebrachte debuutalbum It would Be Quiet In The Woods If Only A Few Birds Sing. Met uitzondering van enkele gedateerde ritmes klinkt Mekanik Kommando bij vlagen nog net zo verfrissend als destijds. Ondanks haar cold wave stempel nooit te somber, met dank aan de speelsheid en ogenschijnlijke naïviteit die het drietal (twee basgitaren en electronica) in haar muziek stopt. De groep brak in 1981 door dankzij een flexidisc bij de eerste editie van het muziekblad Vinyl, dat repte over “goed doordachte en hecht doortimmerde elektronische popsongs vol verrassingen”. En dat klopt 36 jaar later nog steeds. Zoals blijkt in de Nieuwe Nor, waar Mekanik Kommando aantreedt als support van het Amerikaanse Soft Kill. Dat trio maakt beduidend minder indruk met rechtlijnige claustrofobische post-punk uit de Chameleons school. White Lies maar dan zonder de pathos en euforie. Zeker niet slecht maar bij gebrek aan spanning op den duur te eentonig om te blijven boeien. Het is dan ook vooral Quiet In The Woods en ander Mekanik vinyl dat na afloop gretig aftrek vindt bij de merchandise stand. Mekanik Kommando smaakt duidelijk naar meer.

Gezien: Mekanik Kommando en Soft Kill in Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen op 25 mei 2017. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

Aanstaande vrijdag gaat in Landgraaf de 48ste editie van Pinkpop van start. Naast grote namen zoals Kings Of Leon, Green Day en Justin Bieber biedt het festival een programma dat zo divers is dat we aan de ene kant de loeizware metal van Five Finger Death Punch kunnen beluisteren en aan de overkant van het spectrum Guus Meeuwis aantreffen. Onze speciale aandacht gaat uiteraard uit naar onze eigen Parkstad Popstad helden. Want naast System Of A Down, Martin Garrix en Live staan ook The Ten Bells en Lotte Walda in het tijdschema. Beiden kwamen onlangs met nieuw werk. The Ten Bells slingerde de videoclip van Commence de wereld in, waar Lotte het nummer Out Of The Circle presenteerde. Wij wensen beiden veel succes op Pinkpop. Gaat dat zien!

Pinkpop 2017 zal op 3, 4 en 5 juni plaatsvinden op Megaland in Landgraaf. Lees verder →

Prog, jazz, metal en experiment. Liefst allemaal tegelijk. Op zomaar een donderdagavond in Parkstad Popstad. Waar we eerder ook al The Crimson ProjeKCt en Stick Men mochten bewonderen staat weer een stel muzikale grootmeesters uit dezelfde hoek op het podium. Foto’s: René Bradwolff

Het is een gevarieerd gezelschap op de Nieuwe Nor bühne. De veelgeprezen progrockdrummer Craig Blundell is geleend van Steven Wilson en wordt geflankeerd door gitarist Paul Clark en bassist Mick Paul, die ogen als old school metalheads van het kaliber Anvil. Compleet met Washburn Flying V gitaren, bullet straps en bijbehorende poses. Zanger Jinian Wilde scoorde een dikke tien jaar geleden nog top 10 hits met de dance act Uniting Nations (herinnert u zich deze nog?). Maar de grote blikvangers zijn twee heren van respectabele leeftijd. David Cross (68) en David Jackson (70). De eerste was in de jaren ’70 violist en toetsenist van King Crimson en drukte een stempel op legendarische platen als Larks’ Tongues in Aspic, Starless and Bible Black en Red. Jackson is deze tour mee als special guest en maakte van 1969 tot 2005 furore als saxofonist van het eveneens legendarische en grensoverschrijdende Van Der Graaf Generator. Lees verder →

Neerlands hardcore-trots No Turning Back bestaat 20 jaar en viert dat met een Loud & Rising clubtour. Afgelopen vrijdag stond dat decibellencircus in Heerlen, waar in het kielzog van de feestvarkens ook For I Am King, Deathtrap, Probation, Superhero Status en 18 Miles vol gas gaven. De eerste drie speelden samen met de headliner in Poppodium Nieuwe Nor, de laatste twee om de hoek bij Café Bluff, home of 045 hardcore en andere undergroundmuziek. Een mooie combinatie die navolging verdient, in deze regio die ooit toonaangevend was in het genre. Onze fotografen René en Katharina zijn niet bang voor een moshpit meer of minder en kwamen terug met de volgende beelden.

Gezien: No Turning Back, For I Am King, Deathtrap en Probation in Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen (foto’s: René Bradwolff) / Superhero Status en 18 Miles en Café Bluff, Heerlen (foto’s: Katharina Sogeler) – 12 mei 2017.

Lees verder →