Dacht ik met Pinkpop Classic afscheid te hebben genomen van de zomerfestivals, kreeg ik er twee weken later nog drie voor de kiezen. En niet de minste. Hieronder een verslag van een enerverend weekend.

Op vrijdag organiseerde de rijzende ster aan het Limburgse hardcorefirmament een festival in Maasmechelen ter ere van haar nieuwe EP. Redemption Denied dus, waarin het beste van de beide kanten van de grens verenigd is. De band nodigde Long Way Home, Bitter Taste Of Life, XRepentanceX en Risk It! uit voor haar feestje en koos bewust voor één van de kleinste zaaltjes die de regio rijk is: ’t Alibi. Niet omdat ze geen volk verwachtte maar vanwege de legendarische status van dit hardcore-bolwerk. Formaat kleine huiskamer met ruimte voor maximaal 99 personen. Die limiet werd ruim overschreden dus was het bloedheet. De meest fanatieke bezoekers lieten zich hierdoor niet weerhouden om zich voor het kleine podium flink uit te leven met een waar pandemonium als resultaat. Zelfs de mensen aan de bar waren niet veilig omdat deze prima als duikplank dienst bleek te doen. Tijdens het intro van de trotse headliner belandde de eerste fan al boven op de gitarist die op zijn beurt weer het drumstel ontwrichtte, enzovoorts. Het was nog lang onrustig in Maasmechelen.

Enfin, de foto’s spreken voor zich. En de muziek? Die was loeihard, intens en strak maar verder weet ik te weinig van de hedendaagse hardcore om er een waardeoordeel aan te verbinden. Deze old fart keerde dan ook tevreden huiswaarts met vers vinyl van Bad Brains onder zijn arm. Lees verder →

Tegenvallende bezoekersaantallen, een weinig aansprekende line-up en een aantal forse regenbuien konden niet voorkomen dat Pinkpop Classic een geslaagde en sfeervolle editie beleefde. Dat bleek al vroeg in de middag na de show van Rick Nolov, toen ineens Sjef Diederen uit de PA klonk en jong en oud gezamenlijk zijn ‘Geneet Van ’t Laeve’ meezong. ‘Maak sjpas en plezeer, doe laefs toch mèr ins / Want sjtraks es ’t te laat is hubste sjpiet dervan.’ Zo is het maar net, dus fuck de regen en let’s rock! Foto’s: René Bradwolff

Jan Smeets’ stokpaardje dat het op Woodstock ook regende bleef dit keer achterwege maar was ook niet nodig. Het gros van de aanwezigen herinnerde zich vast nog wel de diverse Pinkpopjaargangen die ondanks de regen uitgroeiden tot top-edities. Eenmaal nat en wrapped in plastic ontstaat er op een festivalwei blijkbaar een gevoel van saamhorigheid. Iets met gedeelde smart en het beste er van maken. Desondanks was het jammer voor de organisatie die het terrein had afgestemd op betere omstandigheden: Een flink stuk gras om te liggen, diverse banken, ligstoelen en hangmatten… alle ingrediënten voor een zomerse picknick waren voorhanden.

Lees verder →

Johnny Marr

Terwijl we op woensdag de camping opdraaiden meldde Studio Brussel dat Major Lazer als vervanger van Neil Young & Crazy Horse was toegevoegd aan de line-up. Een carnavals-act in plaats van een der grootste nog levende rock-legendes. De derde domper na de afzeggingen van Slayer en Rainy Milo, twee andere namen die hoog op mijn lijstje prijkten. Een dik uur later, in het Kiewitse gras rond de barbecue met de eerste klanken vanaf het festivalterrein op de achtergrond, was alle leed alweer vergeten. Klaar voor en zin in Pukkelpop. Hoogmis der alternatieve muziek in een immer gemoedelijke en relaxte (Belgisch) Limburgse ambiance. 200 Bands op acht podia… hey ho let’s go! Foto’s: Koen Kneppens.

Pukkelpop staat te boek als een driedaags festival maar dankzij de groeiende populariteit van de voorafgaande Boilerparty bevonden zich op woensdagavond al zo’n 35.000 bezoekers op het terrein. De officiële opening vond er plaats met knallend vuurwerk en stevige beats. Een dag later liep de teller op tot boven de 60.000 en kwamen ook de niet-danslustigen aan hun trekken. Ondanks de diverse afzeggingen was er voldoende te genieten met, wat mij betreft, de shows van Johnny Marr, Jagwar Ma, The Soft Moon en Quicksand als absolute hoogtepunten. Lees verder →

Ondanks dat Booch! dit jaar (noodgedwongen) werd gecombineerd met The Notorious IBE zag het festival er niet veel anders uit dan voorheen. Er was wat meer dansmuziek en er vonden twee battles plaats maar verder was het business as usual: veel muziek, veel publiek, een gevarieerde programmering en een bruisende binnenstad die meer dan 20.000 bezoekers te verwerken kreeg. Foto’s: René Bradwolff

Geen hekken in Heerlen. Gewoon twee podia, toiletwagens en wat dranktentjes. Meer is er niet nodig voor een festival in een stadscentrum. Oh ja een programmering met voor elk wat wils, maar dat is aan de organisatoren wel toevertrouwd. Alhoewel er in alle opzichten een aanzienlijk gat gaapte tussen de lokale en nationale talenten enerzijds en de gelouterde en gelauwerde headliner aan het eind van de rit. Lees verder →

Rock Werchter was nooit zo mijn festival. Te grootschalig, druk en logistiek een puinhoop. Podia bleken onbereikbaar, parkeren geschiedde op avondvierdaagse afstand en na afloop stond je steevast met 74.999 andere bezoekers een uur lang muurvast bij de veel te krappe uitgang. Alle leuke optredens ten spijt bleef vooral die herinnering hangen en verdween het festival de laatste acht jaar compleet van mijn radar. Totdat ineens Blur op het affiche prijkte.

Acht jaar na dato stap ik weer de wei op. Geen parkeerproblemen deze keer. Het aantal in- en uitgangen blijkt verdubbeld en er is zowaar een derde podium om de enorme meute beter te kunnen spreiden. Alleen jammer dat het programma nogal tegenvalt. Pinkpop 2013 maar dan mét headliner. Maar dat wisten we vooraf. Bovendien heeft het wel iets rustgevends. Geen blokkenschema met must-see bands en de bijbehorende festivalstress. Beetje zitten, beetje rondhangen, biertje drinken, hapje eten, nog een biertje drinken, mensen kijken. Maar ach, het is Blur-dag en de rest kan me gestolen worden. De laatste keer dat ik deze band zag moest ik er voor naar Londen dus mij hoor je niet klagen. In Werchter wordt in ieder geval niet met flessen pis gegooid… Lees verder →

De laatste tijd was de Landgraafse Oefenbunker in het nieuws vanwege een dreigende sluiting. De gemeente wil de financiële ondersteuning stoppen. Hierdoor is niet alleen het voortbestaan van de repetitieruimte en opnamestudio voor nieuw muzikaal talent uiterst onzeker maar ook de toekomst van het roemruchte en (open) poppodium. Een podium dat in de gehele regio een volstrekt unieke positie inneemt, zoals afgelopen vrijdag nog eens duidelijk werd onderstreept. Foto’s: René Bradwolff

Waar anders dan aan de Heerlenseweg is het mogelijk dat een L.A. Hardcore-gigant als Terror (foto boven) een hiaat in haar tourschema opvult met een spetterende show in een zaal die kleiner lijkt dan haar tourbus. Waar anders dan aan de Heerlenseweg kan nieuw talent als Redemption Denied in de eigen streek debuteren in het voorprogramma van een Californische top act? Lees verder →

Pinkpop 2013. Er is al veel over gezegd en geschreven. Het programma was omstreden, dat is inmiddels wel duidelijk. Maar over één ding kan iedereen het eens zijn: Pinkpop is, in alle opzichten, erg braaf geworden. Via de sociale media krijgt vooral Jan “fuck you Twitter” Smeets de strontkar over zich heen maar hoe terecht is dat? Oké, Pinkpop schuurt tegenwoordig qua totaalbeleving soms akelig dicht tegen de EO Jongerendag aan, maar ligt dat enkel aan het festival of is het een teken des tijds? Foto’s: Sascha Teschner

In zijn onlangs verschenen novelle Rafelranden van de Moraal constateert de schrijver A.H.J. Dautzenberg dat Nederland gebukt gaat onder de Nieuwe Braafheid. Ik moest er afgelopen weekend in Landgraaf geregeld aan denken. “Morele truttigheid, krokant conservatisme […] al wat afwijkt is eng en wordt getrakteerd of afkeurend gekwaak.” Strijdend ten onder gaan of opgaan in de zouteloze polderpap is de keuze. De keuze van Pinkpop is duidelijk. Lees verder →

Parkstad en scheurende gitaren gaan sinds jaar en dag hand in hand. Dat was al zo toen Rainbow en AC/DC in de mid jaren ’70 Hoensbroek op haar grondvesten lieten schudden. Zoals Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead, Whitesnake en Alice Cooper later in Kerkrade en Biohazard, Sepultura en Metallica (woooot?!) in Brunssum. Megadeth bezocht Heerlen en Metallica kwam ook nog eens in Landgraaf langs, net als Guns N’ Roses en Rammstein. En dat is dan slechts een greep uit het leger aan legendarische hardrock- en metal acts die de afgelopen drie decennia in Oostelijk Zuid-Limburg passeerden. De komst van Slayer naar de Rodahal past dan ook prima in de traditie van Parkstad rock city en getuige het enthousiasme in de zaal lijkt het einde nog niet in zicht. Foto’s: René Bradwolff

Voorprogramma Born From Pain was vijftien jaar geleden één van de grondleggers van de regionale hardcore scene, tourde vervolgens de wereld rond maar speelde opvallend genoeg nog nooit eerder in Kerkrade. Debuteren in de Rodahal. Zanger en oprichter Rob Franssen is er als geboren Kerkradenaar maar wat trots op. De strakke metalcore van het vijftal gaat helaas zwaar gebukt onder een abominabel zaalgeluid dat echter niet kan verhullen dat de songs deugen en de uitvoering uiterst vakkundig is.

Lees verder →

Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat Frank Zappa overleed maar zijn muziek leeft voort. Via zijn omvangrijke discografie, nieuwe releases van de Zappa Family Trust en diverse tribute bands, waarvan Zappa Plays Zappa, onder leiding van zoon Dweezil, de bekendste is. Maar zeker niet de beste. De ware Zappa-aficionado komt tegenwoordig namelijk het best aan zijn trekken bij acts die worden gevormd door de muzikanten die die er destijds bij waren. Hogeschoolmuzikanten die precies weten hoe het hoort en hoe het voelt. Sinds vrijdagavond is voor mij duidelijk dat Project/Object in haar huidige bezetting de beste optie is.

Net als bij de eerder geprezen Grandmothers Of Invention van Napoleon Murphy Brock en Don Preston, betreft het bij Project/Object geen murw gestudeerde conservatoriumstudenten maar oude rotten die het vak van de grote baas persoonlijk leerden en zelfs decennia later het beste werk van de man schijnbaar uit de losse pols tot leven weten te wekken. Met hart en ziel, liefde voor muziek én publiek en met de nodige humor. Lees verder →

The Levellers? Ik wist niet eens dat ze nog bestonden. Ergens halverwege de jaren ’90 verdwenen ze bij mij uit beeld. Na een flitsende, feestelijke start leek de koek destijds wel op. Toch vieren de punky folkrockers uit Brighton dit jaar hun 25-jarig jubileum. En als ze dan toch in de buurt zijn wil ik ook ter plekke checken hoe de vlag er na al die jaren bij hangt. Foto‘s: René Bradwolff

Singer / songwriter Gaz Brookfield uit Bristol opent de avond voor een opvallend volle zaal en weet slechts gewapend met een akoestische gitaar, een kapotte stem en een flesje port veel zieltjes te winnen. Brookfield brengt zijn folksongs met een punk attitude en dat slaat aan. Het publiek hangt aan zijn lippen, schreeuwt vrolijk mee en heeft er duidelijk zin in. Lees verder →