New wave en Heerlen vormen sinds jaar en dag een gouden combinatie. Reden temeer voor Poppodium Nieuwe Nor om een nieuw mini-festival te lanceren. RePost dus. Drie bands en de best denkbare DJ. Met een nagenoeg uitverkochte zaal als resultaat. Leg in Heerlen een post-punk, wave of EBM plaatje op de draaitafel en het publiek komt uit vele hoeken en gaten toegestroomd. De eerste twee nummers van de avond zijn ‘People Pie’ van Slab! en ‘Flowers of Romance’ van PIL en de toon is gezet… Foto’s: René Bradwolff

Lees verder →

Bijna uitverkocht met nog een dikke twee weken te gaan. Zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb…

Vier decennia geleden werkte Alan Parsons als geluidstechnicus aan het Beatles album ‘Abbey Road’ en knutselde hij met Pink Floyd aan ‘Atom Heart Mother’ en ‘The Dark Side Of The Moon’. In 1975 richtte hij zijn eigen Alan Parsons Project op, waarmee hij tot 1990 actief was en grote successen behaalde. Na een minder geslaagde solo-carrière grijpt Parsons de laatste jaren terug naar de gouden tijden van weleer met The Alan Parsons Live Project. Onder die naam toert hij alweer een paar jaar de wereld rond met een Greatest Hits tour, die hem afgelopen vrijdag voor de tweede keer naar de Limburgzaal bracht. Foto’s: René Bradwolff

Alan Parsons beleefde zijn artistieke hoogtepunt in de periode 1976-1977 met de albums ‘Tales Of Mystery And Imagination’ en ‘I Robot’. Die eerste was sfeervol, duister en spannend, de tweede futuristisch en beïnvloed door zowel Star Wars als Kraftwerk. ‘I Robot’ flirtte ook opzichtig met disco en de destijds gecreëerde sound doet het ook in 2013 nog altijd erg goed. Dat blijkt wanneer de titeltrack van die plaat als eerste nummer wordt ingezet en de show lanceert op een pompende beat. De rocksong ‘Damned If I do’ houdt de vaart er vervolgens lekker in waarna de hitsingle ‘Don’t Answer Me’ voor een feest van herkenning zorgt. Voorlopig hoogtepunt is echter het opvallend heavy uitgevoerde ‘The Raven’ dat is samengeklonken aan ‘Breakdown’ alsof het in 1976 al zo bedoeld was.

Lees verder →

Zes mannen die een nacht in een studio vertoeven voor een jamsessie. Dat is het concept van de vorig jaar verschenen film De Deeldeliers. Vanavond in de Nieuwe Nor zien we vier mannen die het nog eens dunnetjes over doen. Nou ja dunnetjes. Zet Jules Deelder, Bas van Lier, Boris van der Lek en Erik Kooger op een podium met een instrument en ze gaan all the way. Dit viertal ademt jazz. Old school jazz. Foto’s: René Bradwolff.

De avond wordt geopend door een opmerkelijk Euregionaal duo. Jérôme Cardynaals uit Maastricht en Simon Oslender uit Aken laten als Twogether horen waarom ze in 2010 het Prinses Christina Jazz Concours wonnen in de categorie 12 t/m 15 jaar. Twogether speelde in haar korte bestaan al met o.a. Georgie Fame, Lonnie Smith en het Metropole Orkest. De souplesse en vanzelfsprekendheid waarmee de twee kids in Heerlen de boel laten swingen is opzienbarend en smaakt naar meer.

Tijdens de ombouwpauze schuifelt de hoofdgast van de avond onopgemerkt het podium op om ons te trakteren op een aantal van zijn favoriete plaatjes. Jules Deelder is in the house en ondanks dat hij geen woord zegt weet hij, onberispelijk gekleed als altijd, alle aandacht naar zich toe te trekken. Zijn blik is ernstig maar zijn lichaam zoekt naar de groove. Zijn hoofd wiegt op de maat van de muziek, zijn vingers knippen en handen bespelen een denkbeeldige contrabas. Hier staat even geen dichter, performer of BN-er maar een liefhebber pur sang.

Lees verder →

Progrock, leeft dat nog? Al bladerend door de meest recente versie van Prog Magazine blijkt het antwoord ja. Maar ik concludeer ook dat het hele progressive rock-gebeuren zich in ander muzikaal universum lijkt af te spelen. Ik ken de bands niet. Niet eens van naam. Terwijl ik in de jaren ’90 nog geabonneerd was op SymInfo Magazine (toen prog nog symfo heette) en er ook tegenwoordig nog steeds veel aan mijn oor en oog voorbij trekt. Waar prog en metal elkaar omarmen wil nog wel eens een band boven het maaiveld uitspringen maar behoudens Steven Wilson en zijn Porcupine Tree draaien de meeste bands vooral in hun eigen kringetje rond. Daarom is het zo tof dat Poppodium Nieuwe Nor af en toe een brug naar het het genre slaat. Zo staat ineens The Pineapple Thief, een vaandeldrager van de new-prog, in Heerlen op de planken. En dat is mooi want er valt nog genoeg te beleven in progland. Foto’s: René Bradwolff.

The Pineapple Thief werd opgericht in 1999 en heeft, buiten een dozijn singles en EP’s, negen albums om uit te putten. Dat doet ze dan ook. Al ligt de nadruk uiteraard op het recente werk. Het goed ontvangen album ‘All The Wars’ en de kakelverse EP ‘Build A World’. Zoals verwacht is de band een goed geoliede machine. Feilloos op elkaar ingespeeld en voorzien van mooie, vaak driestemmige vocalen. Muzikale perfectie. Dat klinkt aanvankelijk zeer overtuigend maar gaandeweg gaat het ook irriteren. De gedegen uitvoering zorgt namelijk voor een brave totaalsound die ondanks diverse klankkleuren nergens écht dynamisch wordt. Behoudens de aanwezigheid van een paar in aanzet stevige rocksongs klinkt het allemaal te clean. Het venijn ontbreekt. Op momenten dat de ingeblikte orchestraties aanzwellen wordt het zelfs een beetje zoetsappig.

Lees verder →

Het Canadese trio Metz opereert, volgens eigen zeggen, in een genre dat mij doorgaans niet zo weet te raken: Grunge. Gelukkig betreft het de oervariant. Voordat Nirvana door de knieën ging voor MTV en halfbakken wannabees als Bush en Creed het genre definitief om zeep hielpen. Maar dan nog… Grunge?

Nirvana ten tijde van haar debuutalbum ‘Bleach’? Soit. Maar dan wel bruter en agressiever. Ik zeg post-hardcore noisecore en ik hoor de geest van Steve Albini en Big Black. Maar ik denk ook aan de pre-grunge van Hüsker Dü, The Jesus Lizard. Sonic Youth is nooit ver weg. Kortom: Feedback, distortion en uitstekende uptempo songs. Herrie met een melodie.

Lees verder →

Afgelopen weekend vond in en rond Heerlen het derde Dutch Mountain Film Festival Plaats. Grootser dan voorheen en met, naast veel films, een uitgebreid randprogramma vol lezingen, tentoonstellingen, in- als outdoor sports en uiteraard muziek. (foto’s: René Bradwolff)

Na de kick off in Vijlen, het enige bergdorpje in Nederland, vindt de muzikale aftrap plaats in Poppodium Nieuwe Nor waar (h)ear een avond verzorgt met een reeks DJ’s en de Noorse bergbeklimmer Geir Jenssen. Die laatste is in muziekkringen beter bekend als Biosphere en staat als zodanig achter zijn laptop voor een anderhalf uur durende soundtrack bij zelfgeschoten beeldmateriaal. Biosphere doet niet aan hapklare brokken. De sfeervolle en zorgvuldig opgebouwde geluidscollages en soundscapes vragen iets van de luisteraar. Aandacht, geduld en een open mind. De beats zijn schaars, de klankpaletten des te rijker.

Lees verder →

Op Doomsday stonden ze in Antwerpen nog voor 10.000 stuiterende mensen, een dag later gaat Atari Teenage Riot er net zo bezeten tegenaan in de bescheiden Nieuwe Nor. In de wereld van Alec Empire bestaat er namelijk maar één versnelling: de allerhoogste. 

Lees verder →

Sinds april presenteert de Heerlense platenbaas en muziekfreak Marco Kalnenek iedere derde donderdag van de maand GeenGedonder. Jonge lokale en regionale talenten kunnen zich op deze manier, in de intieme setting van het café van poppodium Nieuwe Nor, voorstellen aan een alsmaar groeiend en enthousiast publiek. Volledig akoestisch en het liedje staat centraal. Afgelopen donderdag vond de vijfentwintigste editie plaats met een aantal van de mooiste acts uit de vorige vierentwintig afleveringen. Voor deze speciale gelegenheid eenmalig in de grote zaal, die qua aankleding een café-achtige uitstraling had gekregen. De opkomst was groot, de bands waren stuk voor stuk enthousiast, de muziek was soms adembenemend mooi en er was voor het eerst gedonder… Foto’s: René Bradwolff

Lees verder →