Zappy Heerlen

Heerlen! En wel hierom… Omdat wij er meermaals per jaar met open armen worden ontvangen om pal in het centrum ons ding te doen. ‘Ons’ is Mosae Zappa en ‘ons ding’ is het vieren van leven en werk van Frank Zappa, aan de hand van zijn muziek maar ook die van andere vrije geesten en muzikale grensverleggers. Met muziek uit diverse windrichtingen, artiesten van vele pluimages, culturele crossovers, muzikale en andere gektes waarvan 99% van de passanten nog nooit heeft gehoord omdat ze zich mijlenver buiten de mainstream begeeft. 

69695352_2493713720864568_8003945824117587968_oSubmecha

Lees verder

Pukkelpop 2019

De comeback van Pukkelpop (16 t/m 18 augustus) was een feit. Eindelijk weer volop gitaren en (gelukkig) het bijbehorende publiek. Wegens gebrek aan tijd én inspiratie Pukkelpop 2019 in drie korte Facebook posts 😉


The morning after….Dag 1. De comeback-editie, na een paar slappe jaren met amper gitaren en weinig spannends. Damn wat was het ouderwets goed gisteren. Mijn toppers: MDC III, Idles, Plague Vendor, Franz Ferdinand, maar vooral Beraadgeslagen. Wow. Later meer. Nu verder.

The morning after… Pukkelpop dag 2. The morning after… de wervelstorm Cocaine Piss. Op een bijna old-school editie. Overvol programma met, naast de genoemde kampioen, Life, Gossip, Ezra Collective en The Streets die de top 5 completeren. Wordt vervolgd, nu dag drie. Later…

En toen was het klaar. Pukkelpop 2019 was in alle opzichten een top-editie. De beste sinds jaren. Waarover later ongetwijfeld meer. [NOT – red.] Gisteren waren het Johnny Marr en Prophets of Rage die de grootste vreugde brachten. Met Airbourne als runner-up. Shout-out naar Rob van Taxi 045 die ons dagelijks op tijd naar Hasselt bracht en ‘s nachts weer oppikte. Nu weer aan het werk!

The Notorious IBE 2019

a4W3A0448k

Naar schatting meer dan 12.000 Bboys en -girls uit alle uithoeken van de wereld, reisden vorig weekend naar Heerlen voor één van de grootste breakdance events van de wereld: The Notorious IBE. De 19e editie alweer en de 14e in Heerlen. De eerste vijf afleveringen vonden plaats in Rotterdam. Het festival is in het zuiden echter uitgegroeid tot een drie-daagse happening met naast breakdancers zover het oog reikte, ook een uitgebreid muzikaal en cultureel programma. Het speelde zich weer allemaal af op en rond twaalf locaties in de binnenstad en de sfeer was ongekend optimistisch, met “energy”, “freedom” en “love” als veelgehoorde kreten. “Dit is het toppunt van hier willen zijn” hoorde ik iemand zeggen bij de aanblik van zoveel gepassioneerde en vrolijke dansende jonge mensen uit alle windstreken. Er was een markt, een food court, een hiphop-festival en een reeks lezingen en workshops. Maar het draaide allemaal vooral om de danswedstrijden. Breakdance is namelijk ook topsport. Sterker nog, met ingang van de spelen in Parijs in 2024 is het zelfs een olympische sport. Iedereen die de wedstrijden, en dan met name de grote finales in de Limburgzaal, heeft bijgewoond weet waarom. Genoeg nu. Beelden zeggen meer dan woorden. Check de foto’s van René Bradwolff en keer nog even terug naar Heerlen op zijn kleurrijkst en bruisendst. Lees verder

Le Butcherettes imponeren op uitmuntend Conincxpop

Afgelopen zaterdag lokte Conincxpop voor de 37ste keer een grote groep muziekliefhebbers vanuit de weide omtrek naar het kerkdorp Elsloo. Je leest het goed. De 37ste editie. Dan doe je als gratis (!) festival dus duidelijk iets goed. En ook dit jaar viel weer alles op zijn plaats. De schitterende locatie op de oever van de Maas, de feilloze organisatie, prima voorzieningen en een uitstekende programmering. Want dat laatste is hetgeen Conincxpop vooral onderscheid van de meeste gratis festivals: Een uitgebalanceerde line-up zonder fillers of plat vermaak. Ze zet in op kwaliteit en het zijn dan ook voor een deel de connaisseurs die in juli steevast richting Elsloo trekken. Zaterdag werden ze weer ruimschoots bediend. Foto’s: René Bradwolff

Het eerste hoogtepunt diende zich al in de namiddag aan met Wucan, uit het Oost-Duitse Dresden. Een groovy maar desondanks stevige hardrockband met een vleugje Kraut, een snufje psych en de juiste attitude. En met een fenomenale frontvrouw, Francis Tobolksi, die naast haar zangkwaliteiten tevens een begenadigd gitarist bleek en bovendien raad wist met zowel dwarsfluit als (long time no see), waarmee ze vooral de oudere bezoekers wist te betoveren. Topband, topshow! Lees verder

Tool en King Crimson: een gouden combi

In 2001 sloegen twee progressieve giganten de handen ineen voor een Amerikaanse tour. Tool was op dat moment al tot eenzame hoogte gestegen binnen de progressive metal en King Crimson stond aan de wieg van het complete progrock-genre. Haar invloed op eerstgenoemde band is bovendien gigantisch. De verschillen tussen de twee zijn evident maar de overeenkomsten net zo opvallend. Dat bleek achttien jaar geleden al en werd een paar weken geleden nog eens onderstreept, toen zowel Tool als King Crimson Nederland vereerde met een bezoek. Lees verder

Pre-Pinkpop: Een bijzondere avond met Andy Summers

4W3A6971k

Het was dé grote wens van Jan Smeets. Een reünie van The Police op de jubileumeditie van Pinkpop. De band die er in 1979 doorbrak omdat ze haar uiterste best deed om de invloedrijke, als presentator aanwezige, BBC-radiomaker John Peel te imponeren. The Police hapte niet maar Bonnefantenmuseum Maastricht strikte wél haar gitarist Andy Summers. Die is tegenwoordig vooral actief als fotograaf en was wel te porren voor een expo in de Limburgse hoofdstad én tijdens Pinkpop in Landgraaf. En alsof dat nog niet genoeg was werd daar ook nog een optreden aan toegevoegd. De avond voor Pinkpop in het Parkstad Limburg Theater in Heerlen. Lees verder

Pinkpop: Geslaagd jubileum voor de hele familie

Pinkpop19_TheCure_Mainstage_BartHeemskerk_009_Socials

The Cure

Wat was er weer veel gezever vooraf en wat was het weer een geweldig Pinkpop weekend. Soms lijkt het erop dat het succes van het festival evenredig is aan het gemopper. Misschien wel omdat de bezoekers dubbel genieten van het ongelijk van de zeurpieten die thuis voor de buis zitten. Feit is in ieder geval dat de jubileumeditie van het oudste jaarlijkse festival ter wereld een zeer geslaagde was. Mede dankzij een affiche met klinkende namen uit diverse hoeken van het muzikale spectrum. Al sloeg dat op zondag té ver door in een, op zijn zachts gezegd, zeer twijfelachtige richting. Een jammerlijk incident of een beangstigend voorteken? Foto’s: Bart Heemskerk/Pinkpop 2019

Maar laat ik vooral zelf niet beginnen met zeveren. Daarvoor viel er te veel te genieten deze editie. De indrukwekkende en grootse show van The Cure, dat twee uur en twintig minuten spookachtig en heftig doordenderde met een boeket tijdloze greatest hits als toegift. De uiterst aangename tijdreis aan de hand van Fleetwood Mac. Inclusief een indrukwekkend eerbetoon aan wijlen Tom Petty. Het uiterst goed geconserveerde The Pretenders, dat verraste met een energieke set. En ons eigen Mt. Atlas. Eindelijk een Nu Of Nooit-winnaar die doorhad waar ze stond en dat dít hun momentum was. Net als het onstuimige en explosieve Cage The Elephant en de excellerende Jett Rebel. Die laatste had lak aan het belachelijk vroege tijdstip waarop hij geprogrammeerd stond en speelde met zijn powertrio alsof zijn leven er vanaf hing. Lees verder

Robby Valentine

B99A5627k
Robert Kempe kent een lange staat van dienst in de Nederlandse rockscene. In 1986 stond hij in de finale van de Grote Prijs van Nederland met de symfonische rockband Line. Een jaar later richt hij de hardrockband 1st Avenue op. De op dat moment succesvolle en populaire ‘happy metal’ band Zinatra doet in 1989 een beroep op Kempe, die bij het toetreden tot deze band zijn naam verandert in Robby Valentine. Onder die naam gaat het vervolgens crescendo. Valentine tekent een major platendeal in eigen land én in de VS, verzamelt een uitstekende band om zich heen, scoort een grote hit met Over And Over Again en wint een Zilveren Harp. Vervolgens tourt hij met Queen-gitarist Brian May en richt hij het vizier op Japan waar hij veel meer succes heeft dan in Nederland. Desondanks verdwijnt hij met het verstrijken der jaren uit beeld. Lees verder

The Bizarre World Of Frank Zappa

Frank-Zappa-Hologram-Tour-24

Eén van de grootste frustraties in mijn muzikale leven is dat ik mijn grootste held nooit live zag spelen. Frank Zappa. De man die in zijn eentje meer dan een meter in beslag neemt in mijn lp- en cd-kast. In 1988 had ik de kans om hem te gaan zien maar die liet ik om diverse (destijds begrijpelijke) redenen schieten. Een herkansing kwam er niet meer. De ’88 tour was zijn laatste. Op zoek naar de, volgens degenen die erbij waren, unieke Frank Zappa live-ervaring was ik overgeleverd aan zijn alumni en zijn zonen Dweezil en Ahmet. Toen beiden samen met de Zappa bandleden Scott Thunes en Mike Keneally op bevrijdingsdag 1991 in Paradiso een set met vooral Zappa klassiekers speelden, stond ik dus met mijn neus vooraan. Na afloop groette ik Dweezil, Thunes en Keneally en sprak ik een tijdje met de toen 17 jarige Ahmet. Onder anderen over zijn vader. Dichterbij zou ik nooit meer komen. Frank overleed in december 1993.

Er is nogal wat gebeurd sinds die tijd. Na het overlijden van hun moeder raakten de broers verwikkeld in een financieel en juridisch conflict waarbij ze op ordinaire wijze openlijk over straat rolden en over en weer met modder smeten. De introverte Dweezil leerde zijn vader’s muziek heel knap noot voor noot na te spelen en tourt al meer dan tien jaar de wereld rond met een Frank Zappa tributeband, de extraverte Ahmet kreeg na het overlijden van zijn moeder de zeggenschap over de BV Zappa. De kiem van het conflict. Lees verder