Hoewel 1967 als officiële geboortedatum geldt, ligt de basis van Status Quo in 1962. Toch weerhoudt dat de band er niet van om 52 jaar later nog steeds ongegeneerd te rocken in een nagenoeg uitverkochte Rodahal. Drie akkoorden en gas geven, meer hoeft het niet te zijn vanavond. Foto’s: Joep Deumes

Status Quo veroverde de wereld met snoeiharde boogierock maar raakte uit de gratie nadat ze tegen het einde van de jaren ’80 voor een poppy geluid koos en een reeks abominabele albums afleverde. Na de eeuwwisseling hervond de band zich langzaam maar zeker, met een reünie van de klassieke bezetting (‘The Frantic Four’) als luidruchtig hoogtepunt.
In Kerkrade is daar helaas enkel nog het iconische koppel Francis Rossi / Rick Parfitt van over maar omdat toetsenist Andy Bown er al sinds 1976 bij is en bassist John Edwards ook alweer bijna 30 jaar geleden aanhaakte, is deze Quo bijna net zo classic. En ook zij weet hoe de beuk er in te gooien. Lees verder →

Net als vorig jaar werd de Heerlense Jazzmaand afgesloten met een festival in het Parkstad Limburg Theater. Daar werd onder de noemer JazzOUT weer een afwisselend en laagdrempelig programma gepresenteerd, waartussen niet alleen de puristen maar ook andere muziekliefhebbers én de jeugd iets van hun gading konden vinden. Foto’s: René Bradwolff

JazzOUT is het festival van de crossover. Zo is er naast de meer traditionele jazz ook ruimte voor soul, funk, swing en pop. Een bewuste keuze van de organisatie. Niet tot tevredenheid van alle doorgewinterde jazzcats, maar wél een uitgelezen mogelijkheid om het als stoffig te boek staand genre aan een breed publiek te presenteren. Getuige de massale opkomst is dat andermaal gelukt. Lees verder →

Don Preston is 82, Bunk Gardner een jaartje jonger. Samen waren ze in de jaren ’60 medebepalend voor het unieke geluid van The Mothers Of Invention, de band van Frank Zappa. Tegenwoordig touren ze nog steeds in een busje de wereld rond als The Grandmothers Of Invention. Afgelopen donderdag speelden ze in Heerlen, in een goed gevulde Nieuwe Nor. Met een setlist vol Mothers-klassiekers. Foto’s: René Bradwolff

Het legendarische duo werd in de rug gesteund door haar vaste drummer en meestermepper Chris Garcia, gitarist Max Kutner en bassist Erik Klerks, die we in Heerlen nog kenden van zijn memorabele show met The Magic Band, een jaar geleden. Het kwam aanvankelijk allemaal wat haperend en aarzelend op gang maar na twee nummers te hebben warmgedraaid steeg het niveau gaandeweg tot de verwachte grote hoogte. ‘Call Any Vegetable’,’ Absolutely Free’ en andere early classics werden afgewisseld met moeilijkere stukken zoals ‘Holliday In Berlin’. Captain Beefheart kwam nog even aan bod met ‘Debra Kadabra’. Virtuoos als altijd. Lees verder →

Nadat hun titelloze debuut mij in 2002 omver heeft geblazen zie ik The Datsuns de jaren daarna geregeld optreden. De albums worden dan gaandeweg wat minder maar live stellen ze nooit teleur. Na 2007 verdwijnt de band uit mijn gezichtsveld, totdat ze ineens in het nabijgelegen Hasselt staat met een heel behoorlijke nieuwe plaat op zak.

En dan blijkt er ineens verrassend weinig veranderd. Het aantal nummers van het debuut is beperkt tot vier (‘Sittin’ Pretty’, ‘Harmonic Generator’, What Would I Know’ en de onvermijdelijke kraker ‘MF From Hell’) maar ook de latere albums herbergen genoeg smakelijke plaatjes om anderhalf uur te vullen. Minder garage-, meer hardrock en psychedelica. Geen MC5 maar Black Sabbath. Ook niet misselijk. Lees verder →

Nu de kruitdampen optrekken heb ik eindelijk tijd om te berichten over de afgelopen week. Een topweek met binnen vijf dagen drie topacts: Kasabian, Born From Pain en Johnny Marr. Muzikale uitersten met een paar opvallende overeenkomsten: Ze namen een tof voorprogramma mee, zetten het publiek in vuur en vlam en speelden alle drie in een voor hun doen té kleine en daarom bomvolle zaal, hetgeen de sfeer in alle gevallen duidelijk ten goede kwam. Lees verder →

Pompende bas, pittige drums, een toetsenpartij die riekt naar Kraut en een gitarist die goed heeft geluisterd naar Steve Hillage maar óók weet wat fuzz betekent. Electric Eye uit Noorwegen startte, gisteravond in de Oefenbunker voortvarend en krachtig, nam na twee nummers gas terug om aan het einde van de set te kunnen toewerken naar een beukende climax. Spacerock, psychrock, acidrock… geef het beestje maar een naam. Het werd in ieder geval in dikke plakken geserveerd in Landgraaf. Smullen voor de liefhebbers.

Electric Eye speelde op 26 oktober in de Oefenbunker, Landgraaf. Foto’s: Joep Deumes Lees verder →

Een gitaar, een ukelele of een elektrische piano. En twee flessen wijn. Meer heeft Wayne Hussey niet nodig. Alhoewel er vandaag een dosis antibiotica, neusspray en een doosje slaappillen aan zijn rider werd toegevoegd want ‘I spent three hours in your hospital today.’ Voorhoofdsholteontsteking. Er zijn artiesten die voor minder een show cancellen. Hussey niet, die speelt gewoon de sterren van de hemel in een 135 minuten durende set. Zonder pauze. Foto’s: René Bradwolff

Wayne Hussey kennen we nog van Dead Or Alive en Sisters Of Mercy maar vooral als main man van The Mission. Tussen de tournees van die laatste band tourt hij in zijn eentje door Europa met een imposante hoeveelheid songs als voornaamste bagage. Solowerk van zijn dit jaar verschenen album ‘Songs Of Candlelight And Razorblades’, verrassende covers en uiteraard veel nummers van de band waarmee hij al sinds 1986 furore maakt. Lees verder →

Bijna tien jaar na mijn eerste kennismaking met de Kaiser Chiefs, tijdens een uitzinnige en onstuimige show in de piepkleine Brusselse Rotonde, staat de band uit Leeds in een nét niet uitverkochte Limburgzaal in Heerlen. Met een pak vol oude hits en nieuw werk dat daar verrassend goed tussen blijkt te passen. Foto’s: René Bradwolff

Vooraf rijst bij ondergetekende de vraag of Kaiser Chiefs niet al te zeer op haar retour is. Na het album ‘Yours Truly, Angry Mob’ (2007) stokte het succes en leek de creatieve koek op. In Heerlen blijkt de band gelukkig nog springlevend. Uiteraard draait het ook vanavond eigenlijk allemaal om de nostalgie van ‘I Predict A Riot’, ‘Oh My God’, ‘Ruby’ en andere krakers uit de beginjaren, maar de nummers van het meest recente album ‘Education, Education, Education & War’ kruipen qua sound en feel weer in de richting van 2005: Pittig en stevig aangezet met ruimte om te springen en te zingen. En dat is meer dan ik had durven hopen na een stel matige langspelers en dito festivalshows. Lees verder →