Twee jaar na een puike show in Heerlen keerde Jules Deelder met zijn Deeldeliers terug naar Parkstad voor een avondje jazz, poëzie, humor en vooral gepassioneerde muziek. Foto’s: René Bradwolff 

Op eigen verzoek spelen de Deeldeliers tijdens de huidige tour in kleinere en donkere clubs. Een keuze die in Landgraaf goed uitpakt. De zaal is vol, het podium laag en klein. Hierdoor staan de muzikanten dichter op het publiek waardoor er meteen een aangename intieme sfeer ontstaat wanneer Deelder het podium opschuifelt en favoriete jazzplaatjes draait. Lees verder →

Interpol is terug. Met eindelijk weer eens een behoorlijk album, een nieuwe bassist en een tour die de band langs de grote Europese zalen voert. Zoals de Palladium in Keulen, die met 4000 bezoekers volledig is uitverkocht.

De band uit NYC raakte mij kwijt toen ze na een vliegende start en twee puike albums de draad kwijtraakte met twee zeer matige platen. De karakteristieke en ietwat kille sfeer (Joy Division was nooit ver weg) die mij zo wist te raken, verdween met de kwaliteit van het songmateriaal. Over en uit wat mij betreft en daar leek het lange tijd ook daadwerkelijk op. Totdat vorig jaar ‘El Pintor’ verscheen dat stilistisch tegen het oude werk aanschurkt en zowaar weer een aantal sterke liedjes bevat. Het gevolg: jubelende reviews en een volgepropt Palladium. Lees verder →

Als er één band is die in Limburg voor legendarisch mag doorgaan dan is het Carboon. Haar debuutplaat ‘Witste nog, koempel…’ uit 1976, met liedjes over het regionale mijnwerkersleven, behaalde als eerste streektaalalbum in Nederland binnen no time de gouden status en raakte een generatie mijnstreekbewoners diep in de ziel. In het Jaar van de mijnen staat ze voor het eerst in decennia weer op de planken. Foto’s: René Bradwolff

Het is de ‘Amsterdamse Winkbuul’ Joep Pelt die de overgebleven bandleden in 2014 weer bij elkaar roept. Oorspronkelijk voor een optreden in de Limburgzaal, maar uiteindelijk voor nog drie andere shows en wellicht meer. Als Carboon XL. Vijftien man sterk, rondom de oorspronkelijke leden Conny Peters, Ben Erkens, Jan Hendriks en Henk Steijvers. De zeven jaar geleden overleden Jean Innemee wordt vervangen door zijn broer René. Lees verder →

Hoewel 1967 als officiële geboortedatum geldt, ligt de basis van Status Quo in 1962. Toch weerhoudt dat de band er niet van om 52 jaar later nog steeds ongegeneerd te rocken in een nagenoeg uitverkochte Rodahal. Drie akkoorden en gas geven, meer hoeft het niet te zijn vanavond. Foto’s: Joep Deumes

Status Quo veroverde de wereld met snoeiharde boogierock maar raakte uit de gratie nadat ze tegen het einde van de jaren ’80 voor een poppy geluid koos en een reeks abominabele albums afleverde. Na de eeuwwisseling hervond de band zich langzaam maar zeker, met een reünie van de klassieke bezetting (‘The Frantic Four’) als luidruchtig hoogtepunt.
In Kerkrade is daar helaas enkel nog het iconische koppel Francis Rossi / Rick Parfitt van over maar omdat toetsenist Andy Bown er al sinds 1976 bij is en bassist John Edwards ook alweer bijna 30 jaar geleden aanhaakte, is deze Quo bijna net zo classic. En ook zij weet hoe de beuk er in te gooien. Lees verder →

Net als vorig jaar werd de Heerlense Jazzmaand afgesloten met een festival in het Parkstad Limburg Theater. Daar werd onder de noemer JazzOUT weer een afwisselend en laagdrempelig programma gepresenteerd, waartussen niet alleen de puristen maar ook andere muziekliefhebbers én de jeugd iets van hun gading konden vinden. Foto’s: René Bradwolff

JazzOUT is het festival van de crossover. Zo is er naast de meer traditionele jazz ook ruimte voor soul, funk, swing en pop. Een bewuste keuze van de organisatie. Niet tot tevredenheid van alle doorgewinterde jazzcats, maar wél een uitgelezen mogelijkheid om het als stoffig te boek staand genre aan een breed publiek te presenteren. Getuige de massale opkomst is dat andermaal gelukt. Lees verder →

Don Preston is 82, Bunk Gardner een jaartje jonger. Samen waren ze in de jaren ’60 medebepalend voor het unieke geluid van The Mothers Of Invention, de band van Frank Zappa. Tegenwoordig touren ze nog steeds in een busje de wereld rond als The Grandmothers Of Invention. Afgelopen donderdag speelden ze in Heerlen, in een goed gevulde Nieuwe Nor. Met een setlist vol Mothers-klassiekers. Foto’s: René Bradwolff

Het legendarische duo werd in de rug gesteund door haar vaste drummer en meestermepper Chris Garcia, gitarist Max Kutner en bassist Erik Klerks, die we in Heerlen nog kenden van zijn memorabele show met The Magic Band, een jaar geleden. Het kwam aanvankelijk allemaal wat haperend en aarzelend op gang maar na twee nummers te hebben warmgedraaid steeg het niveau gaandeweg tot de verwachte grote hoogte. ‘Call Any Vegetable’,’ Absolutely Free’ en andere early classics werden afgewisseld met moeilijkere stukken zoals ‘Holliday In Berlin’. Captain Beefheart kwam nog even aan bod met ‘Debra Kadabra’. Virtuoos als altijd. Lees verder →

Nadat hun titelloze debuut mij in 2002 omver heeft geblazen zie ik The Datsuns de jaren daarna geregeld optreden. De albums worden dan gaandeweg wat minder maar live stellen ze nooit teleur. Na 2007 verdwijnt de band uit mijn gezichtsveld, totdat ze ineens in het nabijgelegen Hasselt staat met een heel behoorlijke nieuwe plaat op zak.

En dan blijkt er ineens verrassend weinig veranderd. Het aantal nummers van het debuut is beperkt tot vier (‘Sittin’ Pretty’, ‘Harmonic Generator’, What Would I Know’ en de onvermijdelijke kraker ‘MF From Hell’) maar ook de latere albums herbergen genoeg smakelijke plaatjes om anderhalf uur te vullen. Minder garage-, meer hardrock en psychedelica. Geen MC5 maar Black Sabbath. Ook niet misselijk. Lees verder →

Nu de kruitdampen optrekken heb ik eindelijk tijd om te berichten over de afgelopen week. Een topweek met binnen vijf dagen drie topacts: Kasabian, Born From Pain en Johnny Marr. Muzikale uitersten met een paar opvallende overeenkomsten: Ze namen een tof voorprogramma mee, zetten het publiek in vuur en vlam en speelden alle drie in een voor hun doen té kleine en daarom bomvolle zaal, hetgeen de sfeer in alle gevallen duidelijk ten goede kwam. Lees verder →

Pompende bas, pittige drums, een toetsenpartij die riekt naar Kraut en een gitarist die goed heeft geluisterd naar Steve Hillage maar óók weet wat fuzz betekent. Electric Eye uit Noorwegen startte, gisteravond in de Oefenbunker voortvarend en krachtig, nam na twee nummers gas terug om aan het einde van de set te kunnen toewerken naar een beukende climax. Spacerock, psychrock, acidrock… geef het beestje maar een naam. Het werd in ieder geval in dikke plakken geserveerd in Landgraaf. Smullen voor de liefhebbers.

Electric Eye speelde op 26 oktober in de Oefenbunker, Landgraaf. Foto’s: Joep Deumes Lees verder →