Progrock, leeft dat nog? Al bladerend door de meest recente versie van Prog Magazine blijkt het antwoord ja. Maar ik concludeer ook dat het hele progressive rock-gebeuren zich in ander muzikaal universum lijkt af te spelen. Ik ken de bands niet. Niet eens van naam. Terwijl ik in de jaren ’90 nog geabonneerd was op SymInfo Magazine (toen prog nog symfo heette) en er ook tegenwoordig nog steeds veel aan mijn oor en oog voorbij trekt. Waar prog en metal elkaar omarmen wil nog wel eens een band boven het maaiveld uitspringen maar behoudens Steven Wilson en zijn Porcupine Tree draaien de meeste bands vooral in hun eigen kringetje rond. Daarom is het zo tof dat Poppodium Nieuwe Nor af en toe een brug naar het het genre slaat. Zo staat ineens The Pineapple Thief, een vaandeldrager van de new-prog, in Heerlen op de planken. En dat is mooi want er valt nog genoeg te beleven in progland. Foto’s: René Bradwolff.
The Pineapple Thief werd opgericht in 1999 en heeft, buiten een dozijn singles en EP’s, negen albums om uit te putten. Dat doet ze dan ook. Al ligt de nadruk uiteraard op het recente werk. Het goed ontvangen album ‘All The Wars’ en de kakelverse EP ‘Build A World’. Zoals verwacht is de band een goed geoliede machine. Feilloos op elkaar ingespeeld en voorzien van mooie, vaak driestemmige vocalen. Muzikale perfectie. Dat klinkt aanvankelijk zeer overtuigend maar gaandeweg gaat het ook irriteren. De gedegen uitvoering zorgt namelijk voor een brave totaalsound die ondanks diverse klankkleuren nergens écht dynamisch wordt. Behoudens de aanwezigheid van een paar in aanzet stevige rocksongs klinkt het allemaal te clean. Het venijn ontbreekt. Op momenten dat de ingeblikte orchestraties aanzwellen wordt het zelfs een beetje zoetsappig.
Head Music 