260 Bezoekers in een propvolle en bloedhete Oefenbunker en net zoveel vuisten in de lucht. Anvil was in Landgraaf en bouwde een feestje. Foto’s: René Bradwolff

En feest van herkenning wel te verstaan want Anvil nam ons anderhalf uur mee naar de jaren ’80. Ondanks een aanvankelijk haperend geluid had de band er zin in. Getuige de constante grijnzen op de gezichten van de drie bandleden. De gekken-bekken-trekkende zanger/gitarist Lips, liet zien dat degelijke metal heel goed samen kan gaan met een forse dosis humor, die niet zelden grenst aan zelfspot. Lees verder →

Het Duitse trio Die Nerven baarde in 2014 internationaal opzien met haar album ‘Fun’. Sindsdien is ze aan een zegetocht in het clubcircuit bezig en zag vorig jaar het minstens zo sterke (derde) album ‘Out’ het daglicht. Afgelopen zaterdag stond ze in de Nieuwe Nor en zorgde daar met een voortrazende set vol opwindende, dansbare, soms manische Duitstalige postpunk met Sonic Youth achtige noise-erupties, voor één van de concerthoogtepunten van het jaar. Blootvoets, zonder ook maar één zwak moment. Intens, dynamisch, woest en met een vleugje humor Barfuß durch die Scherben. Meesterlijk!

Die Nerven speelde op 12 november jl. in Poppodium Nieuwe Nor, Heerlen. Klink hier voor het volledige programma van deze zaal. Foto: Jan-Willem Souren

Een jaar geleden resideerde het herrezen King Crimson twee dagen in Utrecht. De show waar ik bij mocht zijn overtrof alle torenhoge verwachtingen. Het was nagenoeg perfect: “Geniaal zelfs. Maar dat hadden we eerlijk gezegd allemaal wel verwacht want voor minder komt de scharlaken koning zijn hof niet uit.” En: “King Crimson excelleert waar de hogere conservatoriumkunst, rockmuziek en muzikale anarchie elkaar treffen.” Het verslag van destijds staat hier.

Amper dertien maanden later is Antwerpen aan de beurt. Met een gepimpte setlist en een nieuwe drummer. Bill Rieflin is vervangen door Jeremy Stacey, en dat blijkt zeker geen verslechtering. Maar er zijn meer verschillen. Door het vele touren (de huidige incarnatie is alweer twee jaar on the road) klinkt het allemaal hechter en meer gebalanceerd, met name het samenspel en de interactie tussen de drie drummers. Jakko Jakszy zing nog beter dan ie al deed en is inmiddels in staat om zijn voorgangers Greg Lake en John Wetton te doen vergeten. Lees verder →

Twee jaar geleden stond Stick Men op het podium van de Limburgzaal, toen als onderdeel van The Crimson ProjeKCt, een spinn-off van een aantal King Crimson leden. Inmiddels staat het trio steviger op haar eigen benen en is ze minder afhankelijk van de progrock-gigant, die nog altijd boven haar zweeft. Ook in de Nieuwe Nor. Foto’s: René Bradwolff

Vreemd is het niet dat King Crimson nooit ver weg is. Met Tony Levin (chapman stick) en Pat Mastelotto (drums) bestaat Stick Men namelijk voor tweederde uit leden van die band. Met name Levin is sinds 1981 zeer bepalend voor het unieke Crimson-geluid, waardoor Stick Men daar vaak tegenaan schurkt. De derde stickman, Markus Reuter, past met zijn zelfontworpen touch guitar naadloos binnen dat muzikale spectrum, dat uiteenlopende genres als progressieve metal, ambient, jazzrock, klassiek en dance met elkaar verbindt. Lees verder →

Bauhaus was een Engelse post-punk band die eind jaren ’70 aan de wieg stond van de gothic rock. Mede dankzij een duister imago en niet in de laatste plaats de bariton stem en sombere poëzie van zanger Peter Murphy. Ondanks dat hij in 2016 bijna twee keer zoveel albums als solo-artiest in de schappen heeft liggen, blijft de inmiddels 59 jarige frontman voor altijd verbonden aan zijn oude band. Zoals zou blijken tijdens zijn optreden in de Nieuwe Nor afgelopen dinsdag. Foto’s: René Bradwolff

Peter Murphy is bezig aan zijn Stripped Tour, waarbij hij in semi-akoestische setting rijkelijk citeert uit zijn omvangrijke oeuvre. Opmerkelijk is dat de ‘Godfather Of Goth’ uit Northamptonshire zich daarbij laat assisteren door twee New Yorkers: John Andrews op gitaar en Emilio Zef China op bas en viool. Omdat Murphy zelf ook een muzikale bijdrage levert op gitaar en melodica en er soms gebruik wordt gemaakt van elektronische percussie, klinkt het trio af en toe als een volwaardige band en, zeker als Andrews zijn electrische gitaar heeft omgegespt, minder stripped dan verwacht. Het openingsnummer knalt er meteen al opvallend stevig en volledig versterkt in. Lees verder →

In het weekend nadat de organisatie van het Heerlense openluchtfestival Booch! bekendmaakte dat het festival definitief ter ziele was, organiseerde Café Bluff een bescheiden indoor editie onder de naam Booch! Underground. Alhoewel, bescheiden? Twee dagen, dertien bands en twee afterparties… Het programma was divers. Van (in de regio) vertrouwde namen als Throat Of Autumn en A Minor Problem tot jong talent en Kunstbende-winnares Aïcha Cherif. En last but not least het overdonderende debuut van Lapschwanz, een heuse Heerlense ‘superband’, bestaande uit leden van o.a. Wicked Wonderland, Red Button, Vergif en Sixty 1 Bars. De opkomst was groot, de sfeer super en de hoop op het begin van een mooie nieuwe traditie groot. Booch! Underground smaakte namelijk naar meer. Foto’s: Katharina Sogeler en René Bradwolff

Lees verder →

Mijn Pukkelpopliefde was de laatste jaren wat bekoeld. Hoewel het programma nog altijd heel behoorlijk was, groeide het festival logistiek uit haar voegen. Het werd drukker, de tenten werden groter en de ruimte op de weilanden krapper. De intimiteit en het relaxte dat mij lang geleden richting Hasselt lokte was gaandeweg verdwenen. 2016 Zou wat mij betreft dan ook een testcase worden. Qua beleving, kleinschaligheid en scherpe programmering zijn er tegenwoordig namelijk volop alternatieven dus zou Pukkelpop na dit jaar wel eens uit mijn agenda kunnen verdwijnen. Zo ver zal het gelukkig niet komen want Pukkelpop 2016 was een editie om in te lijsten! Foto’s (tenzij anders vermeld): Festivalitis

Blijkbaar stond ik niet alleen in mijn kritiek en had de organisatie een luisterend oor, want ineens was daar weer het festival van vóór 2009, het jaar dat Pukkelpop uit haar voegen begon te barsten. Dankzij een aantal hectare extra terrein en een nieuwe indeling was er weer ruimte in overvloed. Inclusief sfeervol aangeklede chillplekken met veel zitplaatsen om even bij te komen van het enorme muzikale aanbod. Lees verder →

Zo’n 160 bands, 8 podia, 80.000 bezoekers per dag. En modder. Zover het oog reikt. En niemand die daarover zeurt. Dat laatste woord komt namelijk niet voor in het Wackens woordenboek. In tegenstelling tot bier, plezier, respect, verbroedering en heavy metal in alle mogelijke varianten. Faster, harder, louder… Foto’s (tenzij anders vermeld): Tonnie Westerbeke / Metalfan

Het plattelandsdorpje Wacken, met nog geen 2000 inwoners, verandert vier dagen per jaar in een bedevaartsoord. Op de dagen vooraf vullen de Europese autowegen in die richting zich met auto’s en campers met het opschrift WOA. Liefst in duct tape op de achterruit. Eenmaal in de buurt van de eindbestemming lijken er amper overige reizigers op pad en tijdens de laatste kilometers langs dorpjes als Wilster, Oldendorf en Itzehoe vormt zich een lange stoet festivalgangers. Die worden uiteindelijk hartelijk ontvangen in het Mekka van de metal. Waar de trotse bevolking in feestviert en de hoofdstraat is overgenomen door duizenden rockers. Er is geen tuin te zien zonder eet- of drankkraam, overal klinkt harde muziek en aan vrijwel elke gevel wappert een Wacken Open Air vlag. Lees verder →