Wapperende haren, gierende gitaarsolo’s, volvette riffs en refreinen die uitnodigen tot meezingen. Liefst met de vuist in de lucht. Y&T was in town en nam Poppodium Nieuwe Nor twee uur lang mee terug naar de hardrockin’ eighties. Foto’s: René Bradwolff

Y&T werd in 1974 opgericht als Yesterday & Today en bereikte in de jaren ’80 haar artistieke en commerciële hoogtepunt. In 1982 stond de band op Pinkpop, twee jaar later scoorde ze haar eerste hit. Nadat aan het einde van dat decennium de aandacht van pers en publiek afnam, bleef de band touren. Met zanger/gitarist Dave Meniketti als enige constante factor bleef ze bovendien albums produceren voor een nog altijd behoorlijke fanschare. Lees verder →

Snarky Puppy was jarenlang het best bewaarde geheim van de New Yorkse jazz underground. De verrassende winst van een Grammy-award maakte daar in 2014 abrupt een einde aan. Sindsdien is Snarky Puppy één van de heetste bands uit de stad en internationaal een fenomeen. Zaterdagavond werd in de Limburgzaal duidelijk waarom. Foto’s: René Bradwolff

Negen man sterk staan ze op de bühne. Negen topmuzikanten die hun sporen al ruimschoots verdienden met uiteenlopende artiesten als Erykah Badu, Prince, Roy Hargrove en Snoop Dogg. En ze voelen zich thuis. Hoewel opererend vanuit Brooklyn namen ze hun voorlaatste album op in de Kytopia-studio in Utrecht. Het eerder dit jaar verschenen ‘Sylvia’ namen ze op met het Metropole Orkest. Lees verder →

Popmuziek in onze regio zit duidelijk in de lift. Het aanbod is nog altijd stijgende en de term Parkstad Popstad wordt meer en meer een begrip. Eén van de vele podia die daar in grote mate toe bijdraagt is de Oefenbunker in Landgraaf. Enkele jaren geleden nog met sluiting bedreigd maar inmiddels weer springlevend. Met de kin omhoog en de borst fier vooruit. En dat allemaal mede dankzij de tomeloze inzet van een groep vrijwilligers en een opvallende programmering. Een programmering die wordt gekenmerkt door veelzijdigheid. De Oefenbunker brengt namelijk voor elk wat wils. Afgelopen weekend was daarvan, met shows van The Beat Girls en Architects Of Chaoz, een treffend voorbeeld. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

Als de teletijdmachine van Professor Barabas echt zou bestaan, stond ie gisteravond in Landgraaf. Wie daar nietsvermoedend de Oefenbunker was binnengelopen had zich stante pede in 1973 gewaand. De tijd van lange haren, druipsnorren, oneindige gitaarsolo’s en ongegeneerde psychedelica. De tijd van aftikken en jammen tot je er bij neervalt. Oftewel, Harsh Toke was in the house.

Harsh Toke is een spacerockband uit San Diego. Geformeerd rondom pro-skater Justin ‘Figgy’ Figueroa, die aan een oude afgeragde Les Pauls en een paar eenvoudige effectpedaaltjes voldoende heeft om samen met zijn maten de Oefenbunker een uur lang tot grote hoogte te laten opstijgen. Met een set bestaande uit een stuk of vier jams. Geen setlist, geen aankondigingen. Gewoon beuken, zweven en soleren. Op een, zelfs voor Oefenbunkerbegrippen, monstrueus volume.

Lees verder →

King Crimson is Robert Fripp. Hij wikt en beschikt en als fan ben je overgeleverd aan zijn nukken en grillen. Zijn band kende van 1968 tot 2009 zeven line-up’s die met tussenpozen van soms vele jaren de kop op staken. Telkens met een eigen signatuur, een uniek en verrassend geluid maar altijd herkenbaar. “Ik schrijf geen muziek voor King Crimson” vertelde Fripp ooit. “Ineens is er muziek die vraagt om de band en dan richt ik haar opnieuw op.” De hoop op een nieuwe wederopstanding vervloog in augustus 2012, toen Fripp in een interview met The Financial Times zijn pensioen aankondigde. En ineens was daar twee jaar later de presentatie van King Crimson #8. Inclusief een tour. Een tour waarin buiten het Verenigd Koninkrijk plaats was voor slechts twee Europese steden. Parijs en Utrecht. Lees verder →

‘Astronomy Domine’, ‘Fat Old Sun’, ‘Us And Them’, ‘Time’ ,’ Sorrow’. Tien woorden die wat mij betreft volstaan als samenvatting van een heerlijk avondje David Gilmour.

Vijf songs die mij omverblazen, betoveren, laten zweven, laten dansen, laten meezingen. Vijf songs die de overige zestien naar de achtergrond verdringen. Vijf songs die de exorbitante entreeprijs rechtvaardigen. Wat zeg ik? Alleen al voor de uitvoering van ‘Fat Old Sun’ zou ik zonder problemen de poeplap trekken. De muzikale equivalent van 24 karaats goud. Lees verder →

Dixieland. Je associeert het als Nederlander toch met strooien hoedjes, VVD partijcongressen en feestjes in het Gooi. Gelukkig zijn er artiesten als Meschiya Lake om ons af en toe geschiedenisles te geven. Foto’s: René Bradwolff

Meschiya Lake komt uit Oregon maar resideert al geruime tijd in New Orleans. De bakermat. Daar waar begin 20ste eeuw ragtime, marsmuziek, Afrikaanse spirituals en blues samensmolten tot dixieland, aanvankelijk aangeduid als New Orleans jazz of hot jazz. En hot jazz is wat we krijgen in de Nieuwe Nor. Geen banjo maar gitaar. Swingend, met ruimte voor korte virtuoze solo’s en met een vette dosis soul. Lees verder →

Damn wat had ik zin in Echo & The Bunnymen en damn wat werd een het een deceptie. En dat zo vlak na het Krupps-debacle. Alleen lag het deze keer niet aan de band.

Daar staan ze dan. Ian McCulloch en Will Sergeant. Levende legendes in eigen land en Post Punkhelden tot ver daarbuiten. De zanger en gitarist van Echo & The Bunnymen, die doorgaans tienduizenden in vervoering en beweging krijgen, worden op Bruis geconfronteerd met een statische meute. Mc Cullough denkt te weten waar de schoen wringt. “How many of you are Germans? Sod off!” Lees verder →

Die Krupps bestaat 35 jaar. De Duitse band die met haar mix van EBM en Metal bijna eigenhandig de weg plaveide waarover Rammstein later naar de pot met goud kon rollen, viert dat met een nieuw album en een uitgebreide tour. Reden voor een feestje zou je zeggen, maar wie de band gisteravond in de Nieuwe Nor zag kwam bedrogen uit. Foto’s: René Bradwolff

Ondanks een uitgebreide soundcheck, waardoor de show een uur later dan gepland begon, komt er tijdens het intro vooral een ondefinieerbare geluidsdiarree van galm en feedback uit de PA. Na enkele minuten verdwijnt de band dan ook weer richting kleedkamer. “To sort things out.” De drummer blijft eenzaam achter met zijn laptop. Lees verder →

Pukkelpop 2015 zit er weer op. Het was een in alle opzichten geslaagde editie, al hadden de zon en de hitte wel een tikkie minder gemogen in de middaguren. Het publiek was top en de sfeer was gemoedelijk als altijd. Vlaanderen boven! Er was veel te zien, te doen en te beleven (Radio Topkaas!) maar het draaide uiteindelijk allemaal om de muziek.

Pukkelpop presenteerde dit jaar 255 acts, verdeeld over negen podia, waarvan ik er een stuk of 40 (deels) heb gezien. Twee bands staken er, wat mij betreft, met kop en schouders bovenuit: Ride en FFS. Lees verder →