Pinkpop 2015. De blikken waren uiteraard weer gericht op de headliners en hypes van het moment. Reden voor mij om elke dag een vreemde eend in de spotlight te zetten. Een act die niemand verwachtte, muzikaal uit de toon viel en voor de meeste festivalgangers onbekend was. Zo’n band die in de vroege uren van het festival voor een slechtgevulde wei of halflege tent de slaap uit de ogen van de fans mocht spelen in de hoop dat ook andere bezoekers aanhaakten.

Lees verder →

Multi-instrumentalist, zanger, songschrijver, componist. Paul McCartney is het allemaal. Maar boven alles is hij een ex-Beatle. Zonder zijn overige werk tekort te doen. Wie Paul McCartney zegt, zegt The Beatles en wie The Beatles zegt, zegt popmuziek. In de breedste zin van het woord. McCartney stond 58 jaar geleden persoonlijk aan de wieg. Afgelopen zondag en maandag stond hij op bijna 73 jarige leeftijd in de immense Ziggodome voor een indrukwekkende geschiedenisles boordevol onverslijtbare pop- en rockklassiekers. Stuk voor stuk eigenhandig, al dan niet with a little help from his friends, geschreven, opgenomen, uitgevoerd en uitgebracht.

Eigenlijk zou het plaatsen van de setlist al volstaan. Veertig songs waarvan het grootste gedeelte geen nadere uitleg behoeft. Alleen al bij het lezen van titels als ‘Yesterday’, ‘Let It Be ‘ en ‘Hey Jude’ zal iedereen die de afgelopen 50 jaar niet onder een steen heeft gezeten de tekst en melodie in zijn of haar hoofd horen rondzingen. Het zijn slechts drie van de 25 Beatles-klassiekers die Macca maandagavond op ons afvuurt en die allemaal voor een feest der herkenning zorgen. Lees verder →

Niets zo tof als een concertje bezoeken in Keulen. Met haar schijnbaar oneindige clubcircuit en zalen in alle soorten en maten, doorgaans gelegen in hippe, bruisende buitenwijken als Ehrenfeld, Köln Süd of de industriële omgeving aan de oostkant van de stad. Het aanbod is gigantisch en de sfeer steevast old school. Viet Cong en Soft Walls pasten prima in dat plaatje. Twee hete en rauwe bands in de piepkleine Blue Shell club aan de Luxemburgerstrasse. Aftikken en herrie maken… Lees verder →

Monomyth. Onthoud die naam! Waarom? Omdat je ze niet mag missen als je de kans hebt om ze te zien. Foto’s: Sascha Teschner

Althans, als je van spacerock houdt. Instrumentale spacerock van de dreunende soort. Lange jams die altijd ontstaan vanuit een aangename melodie maar gaandeweg onheilspellender en heftiger klinken, tot ze nietsontziend op je inbeuken. En blijven inbeuken. Totdat je weerloos en versteend niets anders kan doen dan je hoofd op de lome maat van de muziek te laten meeknikken, steeds intenser, steeds heftiger totdat je ineens met de hele zaal staat te headbangen. In slowmotion. Lees verder →

In de 33 jaar dat ik concerten bezocht was het nog nooit voorgekomen dat ik halverwege een show verliet. Tot woensdagavond in Heerlen. Foto: Joep Deumes

De enige band die mij ooit voortijdig de deur uit joeg was Oasis. In 1997. Tijdens een ongeïnspireerde show in Den Bosch, die men wel even op de automatische piloot dacht te kunnen afraffelen. Maar dan wel het laatste half uur zonder ondergetekende. Lees verder →

Wat klinkt er lekkerder dan een overstuurd, stomend en jengelend Hammond-orgel? Twee overstuurde, stomende en jengelende Hammond-orgels natuurlijk. Foto’s: René Bradwolff

Het project Orgel Vreten werd vier jaar geleden bedacht door Thijs Schrijnemakers (Stereo / Wende Snijders) en Robin Piso (DeWolff). De ondertitel The Merciless Hammond Battle liet niets aan de verbeelding over: twee oude Hammonds op een podium, een stel forse Leslie-speakers ernaast en duelleren maar. Op momenten gesteund door een gastmuzikant of zanger de grenzen van het bejaarde instrumentarium verkennend en waar mogelijk overschrijdend. Lees verder →

Afgelopen jaar bestond Nits 40 jaar, een jubileum dat werd bekroond met de lijvige verzamelbox ‘NITS?’ en ‘Hotel Europa’, een verzameling live-opnames uit de laatste 25 jaar van haar carrière. De gelijknamige tour bracht de band ook naar Heerlen, waar de klok nog een stukje verder werd teruggedraaid. Foto’s: René Bradwolff

In Hotel Europa blikt Nits terug op haar leven als toerende band. De drie projectieschermen achter de band fungeren als hotelramen waarop we steden als Parijs, Barcelona, Berlijn en New York voorbij zien trekken. In veel gevallen daadwerkelijk uit het hotelraam gefilmd door Henk Hofstede, zanger/gitarist en verteller van mooie verhalen. Over avonturen met Herman Brood in Berlijn en een optreden in het roemruchte CBGB’s. En over de show in Huy, een dag eerder, waar hij zijn stem verloor. Daarom zit ie nu aan de gemberthee en toonde hij zich tijdens het openingsnummer niet toonvast. Lees verder →

Repeterende gitaarpartijen, soulvolle blazers, monotoon voortdenderende songs. Overdonderend én betoverend. Spannender dan de wijze waarop King Champion Sounds in de Oefenbunker haar met kraut, jazz en soul gelardeerde post-punk serveert hoor je het niet vaak. Desondanks wisten afgelopen zaterdag slechts enkele tientallen gelukkigen de weg naar Landgraaf te vinden. Een gemiste kans derhalve voor iedereen die zijn of haar muziek niet in hapklare blokken verkiest en iets van Can, The Fall, Beefheart, PiL en of Sun Ra in de platenkast heeft staan, maar desondanks thuis op de bank bleef hangen. De aanwezigen zullen het memorabele avondje King Champion Sounds koesteren, voor de rest resteren alleen de mooie foto’s van René Bradwolff.
Lees verder →

Uiteraard ben ik niet objectief inzake Redemption Denied, de beste hardcoreband van de beide Limburgen and beyond ;-). Maar potverdimme wat was het bruut lekker afgelopen zaterdag in de grote zaal van Muziekodroom in Hasselt, een thuiswedstrijd midden in een Europese tour met Terror en Nails. Anyway, niet lullen maar hakken…