Het was weer eens moeilijk kiezen afgelopen zaterdag in Heerlen. Go Back To The Zoo en The Vagary in de Nieuwe Nor, K’s Choice in de Limburgzaal, Celine Cairo in de ING-zaal en Snowpop in het Cultuurhuis… Head Music koos voor het jeugdige talent aan de Sittarderweg. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

Jacco Gardner is hot. Vooral in het buitenland. Frankrijk ligt aan zijn voeten en hij is net terug van een tour in de VS. Psychpop en -rock is bezig aan een comeback en het jonge talent uit Hoorn lijkt de juiste man op de juiste plaats. The Horrors, Robert Plant en Temples zijn fan. The Guardian en NME zorgden voor een vette hype in Engeland. Foto’s: René Bradwolff

En als we dan toch namedroppen dan mag de naam Syd Barrett niet ontbreken. Daar koketteert Gardner namelijk graag mee. Bovendien is het de reden waarom ik in hem geïnteresseerd raakte. Helaas is het ook de reden waarom ik zijn album en zijn live show wat vond tegenvallen. Lees verder →

Afgelopen zaterdag vond de eerste editie van JazzOUT plaats. Het festival ter afsluiting van de Heerlense jazz maand was met maar liefst 1.300 bezoekers een doorslaand succes en lijkt nu al een blijvertje. Foto’s: René Bradwolff

Drie podia, een Jazzstreet en 11 acts, de organisatie van JazzOUT pakte de zaken meteen grootschalig aan. Ook qua programmering, want naast de nodig euregionale talenten en grootheden prijkten ook gelouterde namen als Candy Dulfer, Mike del Ferro en Larry Graham op het affiche. Lees verder →

Don van Vliet was een componist, zanger, muzikant en beeldend kunstenaar. Als Captain Beefheart zette hij met The Magic Band vanaf de mid jaren ’60 de muziekwereld op zijn kop. Van Vliet trok zich in 1982 terug uit de muziekwereld en overleed in 2010 maar zijn Magic Band zette afgelopen vrijdag nog gewoon Poppodium Nieuwe Nor op zijn kop. Foto’s: René Bradwolff

Beefheart schudde de muziekwereld op met een eigenwijze mix van bluesrock, progresieve jazz en psychedelica. Zelf noemde hij het “folkblues voor de 21ste eeuw” maar nu de 21ste eeuw in volle gang is, blijkt zijn werk nog net zo opzienbarend en imposant als destijds. Lees verder →

In 1992 werd Suede op basis van haar debuutsingle ‘The Drowners’ door Melody Maker uitgeroepen tot best new band in Britain. Melody Maker bestaat al jaren niet meer maar Suede is still going strong en liet zaterdag in Amsterdam horen en zien hoe een reünie meer kan zijn dan schaamteloos graaien en teren op oude roem. Foto: Simon Q

Toen de Britse glamrockers van Suede in 2010, zeven jaar na de split, reüneerden voor een (eenmalig) benefietconcert in de Londense Royal Albert Hall, kon niemand vermoeden dat het vuur dusdanig zou oplaaien dat de band drie jaar later in Amsterdam haar derde succesvolle tour sindsdien zou afsluiten. Met een spectaculair goede show, een uitstekend comeback album op zak en vitaler dan ooit. Lees verder →

Kunnen zeven blazers en drie percussionisten een sound voortbrengen die wordt geassocieerd met Rage Against The Machine? Ja dat kan. The Youngblood Brass Band uit Oregon – Wisconsin, bewees het maandagavond in Poppodium Nieuwe Nor. Foto’s René Bradwolff

En dat terwijl het aanvankelijk opvallend conventioneel en braaf op gang kwam. Sterker nog: de aanblik van een blaasorkest in combinatie met haar populaire openingsdeuntje deed me in eerste instantie denken aan de bonte muziekgezelschappen die doorgaans in februari bezit nemen van deze regio. Vooral toen er ook nog moest worden meegeklapt. Lees verder →

“The Black Page is a piece by American composer Frank Zappa known for being extraordinarily difficult to play. It is written in common time with extensive use of tuplets, including tuplets inside tuplets. At several points there is a crotchet triplet (sixth notes) in which each beat is counted with its own tuplet of 5, 5 and 6; at another is a minim triplet (third notes) in which the second beat is a rubato quintuplet (actually a tuplet of 7), and the third beat is divided into tuplets of 4 and 5. The song ends with a crotchet triplet composed of tuplets of 5, 5, and 6, followed by two tuplets of 11 in the space of one.” (Wikipedia)

Zomaar een woensdagavond in Aken. Amper 20 minuten verwijderd van mijn voordeur sta ik voor een groep muzikanten die ‘The Black Page’ even uit de mouw schudt. Bijna argeloos, tussen een aantal populaire en minder complexe publieksfavorieten in. In een perfecte uitvoering. De sfeer in de behoorlijk goed gevulde zaal zweeft ergens tussen ongeloof, verbazing en euforie. Banned From Utopia is in town. Lees verder →

“Glorie en opwinding, rauwheid en glam, Sheffield en LA, seks en nog eens seks” Aldus Humo over Arctic Monkeys, twee dagen voordat ze onder hetzelfde motto de Mitsubishi Electitric Halle in Düsseldorf zou platspelen. “Alex Turner is niet langer de glazig uit z’n ogen blikkende nonchalantico. Ergens tussen Sheffield en LA is de speelse, sexy poseur geboren. Met de heupen van Elvis en de dwingende star quality van Bryan Ferry.” Van Alex naar Alexander in acht jaar. Een persoonlijke terugblik.

“Klokslag half negen stappen er vier puisterige Engelse blagen het podium op. Ze hangen hun instrumenten om, tikken af en knallen een aantal onweerstaanbare songs de zaal in waar je U tegen zegt. Een beetje Libertines, The Clash, The Jam… van die dingen.” Bovenstaande woorden schreef ik in november 2005 na mijn eerste kennismaking met Arctic Monkeys in de kleine zaal van de Brusselse Botanique. Met slechts één single en een stel puike demo’s op haar CV, een buzz van hier tot Sheffield en de hoogst mogelijke hype rating. Lees verder →

Drie jaar geleden beëindigde ik mijn verslag van een akoestische Fish-show in Weert met de volgende woorden: “Volgend jaar komt hij weer terug, zo meldt de geluidstechnicus na afloop. Met een volwaardige band, zegt ie erbij. En ik denk: jammer.” Twee jaar later dan gepland was het dan zo ver en ik dacht: heerser! Foto’s: Sander van den Berg

Er is geen artiest die ik zo vaak zag optreden. Er is dus ook geen artiest waarover ik zo vaak heb geschreven. Over zijn gepassioneerde live-shows. Over de gebruikelijke mix van solo-werk en klassiekers van zijn voormalige band Marillion, die hem in de tachtiger jaren een sterrenstatus bezorgden. Over de bijzondere band die de reusachtige Schot met zijn publiek heeft. Over zijn begeleidingsband, die nooit meer het niveau van de vroege jaren ’90 haalde en dat de performance van de zanger en de onversneden nostalgie die op zo’n avond in dikke plakken wordt geserveerd dat altijd dubbel en dwars compenseerden. Over kippenvel en een ontluikende traan in één of andere ooghoek. Ja, Derek William Dick uit Dalkeith weet me elke keer weer in mijn hart te raken. Daarom blijf ik hem waarschijnlijk ook steeds opzoeken, zelfs als zijn plaatwerk me minder kan boeien. Geen artiest die dat voor elkaar krijgt. Lees verder →

Terwijl ik mijn eerste stappen op het Megalandterrein zet word ik bijna omvergereden door een jochie op een BMX. Vlak voor mij scheuren twee gasten op een skateboard voorbij. Rechts zweeft iemand op een micro step via een schans door de lucht om tien meter verder op een enorm luchtkussen te belanden. Links bengelt een bungeejumper aan een elastiek en in de verte klinkt onstuimige hardcore punk. Welkom op Breakfest. Foto’s: René Bradwolff

Breakfest is een jongerenfestival dat jaarlijks wordt georganiseerd door Buro Pinkpop. Een festijn waarop een breed scala aan subculturen vertegenwoordigd is. Skaters, hiphoppers, dancefanaten, rockers, emo’s en punks kunnen ongehinderd zichzelf zijn en degenen die niet tot een specifieke groep behoren maken niet zelden kennis met een wereld waarvan ze het bestaan niet eens wisten. Om daarna in een grote plastic bal van een helling af te rollen. Niets lijkt te gek. Lees verder →