(Foto: Bart Heemskerk)

Na een zinderende start tijdens de Nacht van Pinkpop in de Oefenbunker op donderdag, ging een dag later de 47ste editie van het Pinkpopfestival dan echt van start. De temperatuur was aangenaam, de zon scheen twee dagen lang en de sfeer was goed als altijd, zelfs nadat een paar regenbuien de pret op zondag wilden verstoren. Het programma bood een uitgekiende mix van en voor oud en jong, spannend en belegen, dwars door alle genres heen.

Vrijdag
Pinkpop startte met Nu Of Nooit-winnaar Storksky en reeg vervolgens de meest uiteenlopende genres aaneen. The Struts waren geinig en bouwden al op een vroeg tijdstip een knalfeest in de uitpuilende Stage 4 tent. Gary Clark Jr bleek ondanks zijn prima gitaarspel te weinig origineel om lang te boeien en Common Linnets was in al haar saaiheid volkomen ruk. De muziek van De Staat klonk me dermate gekunsteld in de oren dat ik er kriegelig van werd en na drie nummers de tent ontvluchtte. Heel veel ideeën maar volstrekt zielloos en geforceerd hip. Tenslotte revancheerde  Red Hot Chili Peppers zich voor haar lamlendige set van 2006. De peper was nog steeds niet overdadig aanwezig en niet zo hot als gehoopt maar de band wist op momenten aanstekelijk te funken en doorspekte de setlist met voldoende hits en zowaar een paar freaky jams om over de volle lengte te blijven boeien. Lees verder →

METZ komt uit Canada en maakt herrie. Meesterlijke herrie. Afgelopen maandag stond ze op het podium van de Nieuwe Nor voor een optreden waarover nog lang zal worden nagesproken in Heerlen en omstreken. Foto’s: René Bradwolff

Om het feest compleet te maken mocht het eveneens Canadese Solids de avond openen. Haar puike rocksongs bevatten een ferme dosis grunge en vonden hun oorsprong ergens op het grindpad tussen Dinosaur Jr en Foo Fighters. Niet bijster origineel (hallo Japandroids) en verre van ambitieus maar verdomd lekker en ideaal om het publiek wakker te schudden. Lees verder →

Tuxedomoon was terug in Heerlen. Wegens succes geprolongeerd na een indrukwekkende show vier jaar geleden. De conclusie destijds: “Een van de concerthoogtepunten van 2012.” De lat lag dus hoog afgelopen maandag in poppodium Nieuwe Nor. Foto’s: René Bradwolff

Daar staan ze weer: Blaine L. Reiniger en Steve Brown. Mannen van statuur die al bijna 40 jaar vriend en vijand verbazen met hun eigenzinnige Tuxedomoon. Nog steeds in de rug gesteund door bassist Peter Principle en trompettist Luc van Lieshout. Principle is de man die de boel al sinds de jaren ’70 stevig op de rails houdt terwijl zijn collega’s alle hoeken van het speelveld verkennen, van Lieshout staat er net zo stoïcijns bij en laat ook enkel zijn instrument spreken. De eerder dit jaar overleden performance- en video artiest Bruce Geduldig is vervangen door David Haneke die zich beperkt tot bewegende achtergrondprojecties en droge beats. De nadruk ligt deze keer dus nadrukkelijker op de muziek. Lees verder →

Op zaterdag 8 oktober 1977 maakte ik, en de meeste van mijn generatiegenoten, voor het eerst kennis met het fenomeen Iggy Pop. Een graatmagere hyperactieve punknozem die in de uitzending van Avro’s Toppop met bekraste en bloedende torso in plaats van ‘Lust For Life’ te playbacken het gevecht aanging met een palmboompje. Foto: 3FM

Maar het nummer zelf was minstens zo indrukwekkend. Het singeltje werd alleen in Nederland uitgebracht en reikte dankzij het Toppop-optreden tot de vierde plaats in de Top 40. De opzwepende muziek was geschreven door David Bowie, die zelf piano speelde en de achtergrondzang voor zijn rekening nam. De samenwerking tussen de twee had eerder dat jaar al geleid tot de albums: ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’. Beiden opgenomen in Berlijn. Ze markeerden de wedergeboorte van Iggy Pop. De zelfdestructieve wildebras die al in 1968 de punk uitvond met zijn band The Stooges en volgens velen geen lang leven beschoren zou zijn. Lees verder →

Jan Akkerman is de Johan Cruijff van de gitaar. Ooit de beste van de wereld, stronteigenwijs, uitermate virtuoos en een ongrijpbaar Amsterdams fenomeen. Ook bekend om zijn nukken maar afgelopen vrijdag in de Limburgzaal opvallend goedgehumeurd. Foto’s: René Bradwolff

Hij behoeft eigenlijk geen introductie. Neerlands bekendste gitarist die in de jaren ’70 de wereld veroverde met de band Focus en in 1973 door de lezers van het Engelse Melody Maker werd uitgeroepen tot de beste gitarist ter wereld. Als solo-artiest bracht hij sinds 1968 maar liefst 32 albums uit, waarvan ‘Eli’ en ‘Jan Akkerman’, uit respectievelijk 1976 en 1977, de meest succesvolle zijn. Die laatste is onlangs opnieuw op vinyl uitgebracht en staat centraal in Akkerman’s huidige tour. Lees verder →

Rockabilly, blues, psychobilly, swamp rock, country trash… plak er maar een sticker op. Southern gothic voor mijn part. Voornaamste kenmerk: het rockt en het stoomt en het knalt en het swingt als de neten. Legendary Shack Shakers uit Kentucky USA maken al meer dan 20 jaar de internationale podia onveilig, werkten o.a. samen met Hank Williams III en Jello Biafra van Dead Kennedys en mogen Robert Plant tot hun grootste fans rekenen. Aanvoerder J.D. Wilkes gedraagt zich, als hij geen harmonica of banjo in zijn hand heeft, als een onstuimige frontman die het midden houdt tussen Jerry Lee Lewis en Iggy Pop. Publieksvriendelijk en goed geluimd met een lichte neiging tot destructie. Nadat de band in Heerlen de zaal op zijn kop zette als een stelletje hillbillies on speed speelt ze als toetje een ingetogen unplugged set in het Nieuwe Nor café. Met Wilkes achter de piano, contrabassist Fuller Condon als een volleerd cellist met strijkstok en trommelaar Preston Corn met brushes achter een eenzame snaredrum, tonen de Shack Shakers ineens een heel ander gezicht. Gitarist Rod Hamdallah kijkt met een speciaalbiertje in de hand toe. Genietend tussen de fans, die getuige zijn van een memorabele avond. Legendary indeed. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →