Nu Of Nooit is dé provinciale bandwedstrijd van Limburg. Ooit begonnen als veredelde voorronde van de Grote Prijs Van Nederland maar gaandeweg uitgegroeid tot een talentenjacht van nationale allure. De winnaar speelt namelijk op Pinkpop, met alle promotionele toeters en bellen die daarbij horen. 3FM, De Wereld Draait Door… Kortom, het grootste podium van Nederland Muziekland. Foto’s: René Bradwolff

De finale in de Limburgzaal in Heerlen onderstreept, met zes bands van verschillende pluimage die elkaar stijltechnisch amper overlappen, de diversiteit van de scene. De zaal is bovendien goed gevuld en de sfeer uitstekend. Lees verder →

JazzOut kende afgelopen weekend haar vierde editie. Met de gebruikelijke keur aan Jazz(achtige) artiesten en één outsider. TaxiWars. De nieuwe band van Tom Barman. Muzikale duizendpoot uit Antwerpen. Frontman van de dwarse rockband dEUS en het al bijna net zo spannende dance-project Magnus. Peper in de reet van een verder ietwat gezapig festival Foto’s: René Bradwolff

TaxiWars is een samenwerkingsverband dat Barman aanging met jazzsaxofonist Robin Verheyen. Een combinatie die samen met Nicolas Thys op contrabas en drummer Antoine Pierre resulteerde in, naar eigen zeggen, hardcore jazz met een punky benadering. Maar dat blijkt te kort door de bocht. In Heerlen ervaren we vooral een avontuurlijke en intensieve mix van jaren ’60 groovejazz en tegendraadse rock. Archie Shepp en Charles Mingus die tijdens een avondje doorzakken met Captain Beefheart en Tom Waits in een rokerige nachtclub midden in een jazz and poetry festival belanden. Lees verder →

In het voorjaar stond ze in de Nieuwe Nor met een stomende show vol blues, rock en jazz. Inmiddels is Orgel Vreten toe aan haar eerste theatertour. Dat voelt in de Limburgzaal, tijdens de Limburgse première in het begin wat onwennig, maar gaandeweg laait het vuur alsnog op. Foto’s: René Bradwolff

Wie in zijn stoel is gaan zitten voor een onversneden portie Hammondmishandeling komt aanvankelijk bedrogen uit. Het eerste gedeelte van En De Ander kent een ietwat rommelige aanloop waarin de thema’s van de avond worden geïntroduceerd. De band lijkt nog een beetje te moeten wennen aan deze setting en een deel van het publiek slaat het met gemengde gevoelens gade. Lees verder →

Het komt niet heel vaak voor dat er een Turkse band op de planken van de Nieuwe Nor staat. En als het dan toch gebeurt is een ouderwetse portie Britse new wave het laatste dat je verwacht. Ouderwets én onversneden. Want zo kun je de op The Cure en Sisters Of Mercy geënte sound van Volkan Caner en Doruk Ozturkcan a.k.a. She Past Away gerust omschrijven. Inclusief de bijbehorende stemmige grime en gelaatsuitdrukkingen. Enige discrepantie: de Turkse teksten. Maar die zijn omgeven door galm toch al niet verstaanbaar, waardoor het nauwelijks opvalt. Lees verder →

Blogmoe, tijdgebrek, geen zin? Anyway. London Calling bezocht en geen fut om een stukje te schrijven. Misschien ook omdat het een muzikaal wat armoedige editie was. Al schijn ik, volgens de kenners, een van de beste bands (Plastic Mermaids) te hebben gemist. Lower Dens, Dornik en Holy Holy waren aardig, Bully’s en Circa Waves best goed maar slechts één band stak er met kop en schouders bovenuit. The Jacques uit Bristol. Vier snotapen met de juiste attitude voor een rammelende portie Britse punkrock van het kaliber Libertines. In een volgepropte bovenzaal vol pogoënde veertigers en vijftigers die stuk voor stuk de vader van een van de bandleden hadden kunnen zijn. Old school dus. Mochten ze nog eens deze kant opkomen, ga ze dan vooral zien.

London Calling (Paradiso Amsterdam, 30 en 31 oktober 2015 ): Spiritualized – Holy Holy – Swim Deep – Circa Waves – The Jacques – Marlon Williams – Mike Krol – Inheaven – The Big Moon – Charlotte OC – LA Priest, Kurt Vile & The Violators – White – Bully – Howard – Formation – Lower Dens – Lushes – Womps – Chastity Belt – Dornik – Pumarosa – Plastic Mermaids en Låpsley, Beach Baby – Barns Courtney – Bill Ryder-Jones – Rozi Plain – The Prettiots – Farao en Lawrence Taylor.

Kan het gebeuren dat je binnen het tijdsbestek van één maand drie keer het gevoel krijgt dat je bij het concert van het jaar uit je plaat staat te gaan? Zo’n concert waarbij je van de eerste tot de laatste minuut euforisch door de zaal stuitert of in uiterste verbazing vol ongeloof met open mond staat te genieten? Ja, dat kan.

Nadat ik eind september King Crimson op zijn troon hees, rammelde Stick Men vorige week uiterst brutaal aan de paleispoort. Dat een week later ook de manschappen van Frank Zappa de aanval zouden inzetten zag ik niet aankomen. Dat ze dat als ware kamikazepiloten zouden doen ook niet. Lees verder →

In 2014 zorgde The Crimson ProjeKCt, wat mij betreft, voor het beste concert van het jaar en onlangs daalde King Crimson zelf van zijn troon voor een weergaloos muziekspektakel dat straks ongetwijfeld mijn eindlijst van 2015 zal aanvoeren. In beide gevallen was er een belangrijke rol weggelegd voor Tony Levin en Pat Mastelotto. Chapman Stick- en drumgigant én gisteravond op het podium in het aan de andere kant van de Belgische grens gelegen Verviers. Lees verder →