In de jaren ’80 van de vorige eeuw werd ik gegrepen door de zware gitaren. De New Wave Of British Heavy Metal kwam onder aanvoering van Iron Maiden tot volle bloei en werd in de VS uitgangspunt voor nieuwe en spannende genres als thrash- en speedmetal. Maar tegen het einde van het decennium raakte de koek op. Desondanks stond ik afgelopen zaterdag met vuist in de lucht en zwiepend haar op Fortarock. Foto’s: Eus Straver (Anthrax), Andrea Beckers (Slayer en Deafheaven), Marcel Krijgsman (Iron Maiden)

De Britten schoven met de nineties in zicht steeds meer op richting radiovriendelijke rock en qua thrash legde Slayer met ‘Reign In Blood’ de lat zo hoog dat geen band er nog ooit bij in de buurt kon komen. Het genre behield een plaatsje in mijn hart maar behoudens Sepultura is er nadien geen metalband meer geweest die mijn oren zo heftig deed spitsen als in de jaren ’80.

Lees verder →

Een jaar na de succesvolle eerste editie, vond afgelopen zaterdag in de Nieuwe Nor opnieuw het new wave en postpunk minifestival RePost plaats. Met ook nu een nieuwkomer, twee gevestigde namen en onze favoriete DJ. Én een verrassende finale. Foto’s: René Bradwolff

Openingsact Model Depose komt helemaal uit Groningen. Ze oogt piepjong maar heeft een aantal volwassen songs op het repertoire. Een beetje wave, een beetje synthpop, een beetje rock. Ergens tussen The Killers en Placebo. De band zelf noemt het “new romantics of modern times” en daar valt daadwerkelijk iets voor te zeggen. De zaal is zo vroeg op de avond opvallend goed gevuld en het publiek lijkt verrast door de kwaliteit van het goedgeluimde vijftal. De respons is dan ook prima en dat is terecht. Model Depose is een naam om te onthouden. Lees verder →

Dat je wegens stakingen en file 14 uur in een tourbusje onderweg bent naar Heerlen. Dat je daar anderhalf uur later dan gepland het podium op stapt terwijl de eerste bezoekers zich al opmaken voor de laatste trein huiswaarts. Dat je met slechts één sandwich achter de kiezen vervolgens bijna 2,5 uur lang alle frustratie van je afspeelt in een loeiharde, deels geïmproviseerde set. En dat je daar als bezoeker getuige van mag zijn. Kortom, Crippled Black Phoenix zorgde voor een memorabele avond in de Nieuwe Nor. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

Kennen we Customs nog? Haar eerste album ‘Enter The Characters’ staat hier in de kast. Aardig album, puike singles. ‘Justine’ met name. Tijdens het verschijnen van album nummer twee leek de band haar kruit al te hebben verschoten en toen ons popquizteam onlangs tickets won voor een optreden van de band wist ik niet eens meer dat ze nog bestond. En dus stond ik ineens in de Nieuwe Nor te kijken en luisteren naar een vergeten band. Het klonk strak en professioneel en hier en daar kwam er een leuke single voorbij maar spannend was het allemaal niet. Braaf, weinig origineel… het kabbelde voort. Was het dan een verloren avond? Zeker niet. Want in het voorprogramma speelde The Sedan Vault. Eveneens uit België maar daarmee houdt ook elke vergelijking op. The Sedan Vault luistert in haar vrije tijd namelijk niet naar Editors maar naar Depeche Mode, The Cramps en The Mars Volta. Althans, uitgaande van hetgeen ze zelf op de planken brengt. Indie, electro, noise en vette rock. Vurig en in your face. Kan ook niet anders bij een band die de kneepjes van het vak leerde in de hardcorescene van Leuven. Wat mij betreft mag The Sedan Vault nog eens deze kant opkomen maar dan als headliner.

Customs en The Sedan Vault speelden op 25 april in Poppodium Nieuwe Nor in Heerlen.

Als muziekliefhebber in Heerlen beleef je de laatste jaren gouden tijden. Limburgzaal, Nieuwe Nor, Cultuurhuis, Bluff, vier platenzaken… Een volle agenda, een lege portemonnee. En wie er klaagt krijgt de wind van voren. Zoals afgelopen vrijdag, toen ondergetekende zich tegenover een bijdehante programmeur tussen twee optredens door gekscherend liet ontvallen dat er té veel te doen zou zijn in de stad: “Ga toch naar Maastricht!” Foto’s: René Bradwolff

Afgelopen weekend was het weer raak: De concertagenda puilde niet alleen uit, ze gaf ook nog eens blijk van muzikale diversiteit en excentriciteit. Met name op donderdag en vrijdag. Een goede reden om maar weer eens de stad in te lopen. Lees verder →

Loeiharde shoegaze met een forse injectie Psych- en Krautrock. En dat allemaal in een krap, duister keldertje onder de Keulse Stadtgarten. Foto: Martina Mlcuchova

Communicatie is niet het sterkste punt van zanger-gitarist Tom Dougall. Hij betreedt zwijgend het podium, kondigt daarna af en toe op onverstaanbare wijze een nummer aan en bedankt na vijf kwartier het publiek om snel de pleiterik te maken. Let the music do the talking, de spreuk had door hem verzonnen kunnen zijn. Met de blikken op de schoenpunten en het gezicht waar mogelijk verstopt achter een gordijn van bezweet haar, is Toy een band van het kaliber aftikken en knallen. Als het even kan uptempo en op het luidst mogelijke volume. Lees verder →

 
Coverbands. Ik heb er helemaal niets mee. Ik mis het groepsgevoel, de interactie op het podium en de creativiteit. Het is heel knap om noot voor noot bestaande liedjes te spelen maar het is ook een trucje. ‘Iedereen Kan Schilderen’ van Ravensburger maar dan met muziekinstrumenten. De vakjes zijn voorgetekend en het kleurnummer is bekend. Desondanks stond ik zaterdag in Weert te genieten van The Pink Floyd Sound.

Het was drummer Patrick Ploum die me uitdaagde. Dat zelfs ik als fanatiek Pink Floyd fan en kritisch luisteraar onder de indruk zou zijn van zijn band. Na een paar keer vriendelijk te hebben bedankt sta ik zaterdag dan toch, zij het enigszins schoorvoetend, in de Bosuil, waar mijn vooroordelen vaak worden bevestigd. Maar… vaak ook niet. Lees verder →

Arcane Roots is een trio uit Zuid-West Londen dat bekend staat om haar snoeiharde mix van alternative, hardcore, prog- en math rock. Redenen genoeg om op een donderdagavond naar de Oefenbunker in Landgraaf te reizen om deze gasten te checken. Zeker als ze ook nog een ander leuk Engels bandje meenemen als support. Foto: René Bradwolff Lees verder →

Vorig jaar eindigde Banned From Utopia bovenaan mijn lijst van beste concerten van 2013. Vier maanden later stond dezelfde band in Heerlen. Deze keer niet met vijf maar zeven Zappa-alumni in de gelederen. Naast Bobby Martin, Ray white, Ed Mann, Tom Fowler en Albert Wing gaven nu ook Arthur Barrow en meesterdrummer Chad Wackermann acte de présence. En dan ontkom je natuurlijk niet aan een vergelijking. Foto: René Bradwolff Lees verder →

De dag nadat Pinkpopbaas Jan Smeets de Rolling Stones aankondigde en de voorspelbare rock & rollator-grappen niet van de lucht waren, staan Bunk Gardner en Don Preston in een klein zaaltje in het centrum van Aken. Gardner wordt over twee maanden 81, Preston heeft die respectabele leeftijd al bereikt. En niemand die daarover zeurt.

Preston en Gardner touren als The Grandmothers Of Invention de wereld rond met muziek van de meest tot de verbeelding sprekende incarnatie van The Mothers Of Invention, die tussen 1967 en 1970 onder leiding van Frank Zappa nietsvermoedende luisteraars verbijsterde met haar onorthodoxe mix van jazz, rock, avant garde en psychedelica. Lees verder →