Kunnen zeven blazers en drie percussionisten een sound voortbrengen die wordt geassocieerd met Rage Against The Machine? Ja dat kan. The Youngblood Brass Band uit Oregon – Wisconsin, bewees het maandagavond in Poppodium Nieuwe Nor. Foto’s René Bradwolff

En dat terwijl het aanvankelijk opvallend conventioneel en braaf op gang kwam. Sterker nog: de aanblik van een blaasorkest in combinatie met haar populaire openingsdeuntje deed me in eerste instantie denken aan de bonte muziekgezelschappen die doorgaans in februari bezit nemen van deze regio. Vooral toen er ook nog moest worden meegeklapt. Lees verder →

“The Black Page is a piece by American composer Frank Zappa known for being extraordinarily difficult to play. It is written in common time with extensive use of tuplets, including tuplets inside tuplets. At several points there is a crotchet triplet (sixth notes) in which each beat is counted with its own tuplet of 5, 5 and 6; at another is a minim triplet (third notes) in which the second beat is a rubato quintuplet (actually a tuplet of 7), and the third beat is divided into tuplets of 4 and 5. The song ends with a crotchet triplet composed of tuplets of 5, 5, and 6, followed by two tuplets of 11 in the space of one.” (Wikipedia)

Zomaar een woensdagavond in Aken. Amper 20 minuten verwijderd van mijn voordeur sta ik voor een groep muzikanten die ‘The Black Page’ even uit de mouw schudt. Bijna argeloos, tussen een aantal populaire en minder complexe publieksfavorieten in. In een perfecte uitvoering. De sfeer in de behoorlijk goed gevulde zaal zweeft ergens tussen ongeloof, verbazing en euforie. Banned From Utopia is in town. Lees verder →

“Glorie en opwinding, rauwheid en glam, Sheffield en LA, seks en nog eens seks” Aldus Humo over Arctic Monkeys, twee dagen voordat ze onder hetzelfde motto de Mitsubishi Electitric Halle in Düsseldorf zou platspelen. “Alex Turner is niet langer de glazig uit z’n ogen blikkende nonchalantico. Ergens tussen Sheffield en LA is de speelse, sexy poseur geboren. Met de heupen van Elvis en de dwingende star quality van Bryan Ferry.” Van Alex naar Alexander in acht jaar. Een persoonlijke terugblik.

“Klokslag half negen stappen er vier puisterige Engelse blagen het podium op. Ze hangen hun instrumenten om, tikken af en knallen een aantal onweerstaanbare songs de zaal in waar je U tegen zegt. Een beetje Libertines, The Clash, The Jam… van die dingen.” Bovenstaande woorden schreef ik in november 2005 na mijn eerste kennismaking met Arctic Monkeys in de kleine zaal van de Brusselse Botanique. Met slechts één single en een stel puike demo’s op haar CV, een buzz van hier tot Sheffield en de hoogst mogelijke hype rating. Lees verder →

Drie jaar geleden beëindigde ik mijn verslag van een akoestische Fish-show in Weert met de volgende woorden: “Volgend jaar komt hij weer terug, zo meldt de geluidstechnicus na afloop. Met een volwaardige band, zegt ie erbij. En ik denk: jammer.” Twee jaar later dan gepland was het dan zo ver en ik dacht: heerser! Foto’s: Sander van den Berg

Er is geen artiest die ik zo vaak zag optreden. Er is dus ook geen artiest waarover ik zo vaak heb geschreven. Over zijn gepassioneerde live-shows. Over de gebruikelijke mix van solo-werk en klassiekers van zijn voormalige band Marillion, die hem in de tachtiger jaren een sterrenstatus bezorgden. Over de bijzondere band die de reusachtige Schot met zijn publiek heeft. Over zijn begeleidingsband, die nooit meer het niveau van de vroege jaren ’90 haalde en dat de performance van de zanger en de onversneden nostalgie die op zo’n avond in dikke plakken wordt geserveerd dat altijd dubbel en dwars compenseerden. Over kippenvel en een ontluikende traan in één of andere ooghoek. Ja, Derek William Dick uit Dalkeith weet me elke keer weer in mijn hart te raken. Daarom blijf ik hem waarschijnlijk ook steeds opzoeken, zelfs als zijn plaatwerk me minder kan boeien. Geen artiest die dat voor elkaar krijgt. Lees verder →

Terwijl ik mijn eerste stappen op het Megalandterrein zet word ik bijna omvergereden door een jochie op een BMX. Vlak voor mij scheuren twee gasten op een skateboard voorbij. Rechts zweeft iemand op een micro step via een schans door de lucht om tien meter verder op een enorm luchtkussen te belanden. Links bengelt een bungeejumper aan een elastiek en in de verte klinkt onstuimige hardcore punk. Welkom op Breakfest. Foto’s: René Bradwolff

Breakfest is een jongerenfestival dat jaarlijks wordt georganiseerd door Buro Pinkpop. Een festijn waarop een breed scala aan subculturen vertegenwoordigd is. Skaters, hiphoppers, dancefanaten, rockers, emo’s en punks kunnen ongehinderd zichzelf zijn en degenen die niet tot een specifieke groep behoren maken niet zelden kennis met een wereld waarvan ze het bestaan niet eens wisten. Om daarna in een grote plastic bal van een helling af te rollen. Niets lijkt te gek. Lees verder →

Dacht ik met Pinkpop Classic afscheid te hebben genomen van de zomerfestivals, kreeg ik er twee weken later nog drie voor de kiezen. En niet de minste. Hieronder een verslag van een enerverend weekend.

Op vrijdag organiseerde de rijzende ster aan het Limburgse hardcorefirmament een festival in Maasmechelen ter ere van haar nieuwe EP. Redemption Denied dus, waarin het beste van de beide kanten van de grens verenigd is. De band nodigde Long Way Home, Bitter Taste Of Life, XRepentanceX en Risk It! uit voor haar feestje en koos bewust voor één van de kleinste zaaltjes die de regio rijk is: ’t Alibi. Niet omdat ze geen volk verwachtte maar vanwege de legendarische status van dit hardcore-bolwerk. Formaat kleine huiskamer met ruimte voor maximaal 99 personen. Die limiet werd ruim overschreden dus was het bloedheet. De meest fanatieke bezoekers lieten zich hierdoor niet weerhouden om zich voor het kleine podium flink uit te leven met een waar pandemonium als resultaat. Zelfs de mensen aan de bar waren niet veilig omdat deze prima als duikplank dienst bleek te doen. Tijdens het intro van de trotse headliner belandde de eerste fan al boven op de gitarist die op zijn beurt weer het drumstel ontwrichtte, enzovoorts. Het was nog lang onrustig in Maasmechelen.

Enfin, de foto’s spreken voor zich. En de muziek? Die was loeihard, intens en strak maar verder weet ik te weinig van de hedendaagse hardcore om er een waardeoordeel aan te verbinden. Deze old fart keerde dan ook tevreden huiswaarts met vers vinyl van Bad Brains onder zijn arm. Lees verder →

Tegenvallende bezoekersaantallen, een weinig aansprekende line-up en een aantal forse regenbuien konden niet voorkomen dat Pinkpop Classic een geslaagde en sfeervolle editie beleefde. Dat bleek al vroeg in de middag na de show van Rick Nolov, toen ineens Sjef Diederen uit de PA klonk en jong en oud gezamenlijk zijn ‘Geneet Van ’t Laeve’ meezong. ‘Maak sjpas en plezeer, doe laefs toch mèr ins / Want sjtraks es ’t te laat is hubste sjpiet dervan.’ Zo is het maar net, dus fuck de regen en let’s rock! Foto’s: René Bradwolff

Jan Smeets’ stokpaardje dat het op Woodstock ook regende bleef dit keer achterwege maar was ook niet nodig. Het gros van de aanwezigen herinnerde zich vast nog wel de diverse Pinkpopjaargangen die ondanks de regen uitgroeiden tot top-edities. Eenmaal nat en wrapped in plastic ontstaat er op een festivalwei blijkbaar een gevoel van saamhorigheid. Iets met gedeelde smart en het beste er van maken. Desondanks was het jammer voor de organisatie die het terrein had afgestemd op betere omstandigheden: Een flink stuk gras om te liggen, diverse banken, ligstoelen en hangmatten… alle ingrediënten voor een zomerse picknick waren voorhanden.

Lees verder →

Johnny Marr

Terwijl we op woensdag de camping opdraaiden meldde Studio Brussel dat Major Lazer als vervanger van Neil Young & Crazy Horse was toegevoegd aan de line-up. Een carnavals-act in plaats van een der grootste nog levende rock-legendes. De derde domper na de afzeggingen van Slayer en Rainy Milo, twee andere namen die hoog op mijn lijstje prijkten. Een dik uur later, in het Kiewitse gras rond de barbecue met de eerste klanken vanaf het festivalterrein op de achtergrond, was alle leed alweer vergeten. Klaar voor en zin in Pukkelpop. Hoogmis der alternatieve muziek in een immer gemoedelijke en relaxte (Belgisch) Limburgse ambiance. 200 Bands op acht podia… hey ho let’s go! Foto’s: Koen Kneppens.

Pukkelpop staat te boek als een driedaags festival maar dankzij de groeiende populariteit van de voorafgaande Boilerparty bevonden zich op woensdagavond al zo’n 35.000 bezoekers op het terrein. De officiële opening vond er plaats met knallend vuurwerk en stevige beats. Een dag later liep de teller op tot boven de 60.000 en kwamen ook de niet-danslustigen aan hun trekken. Ondanks de diverse afzeggingen was er voldoende te genieten met, wat mij betreft, de shows van Johnny Marr, Jagwar Ma, The Soft Moon en Quicksand als absolute hoogtepunten. Lees verder →

Ondanks dat Booch! dit jaar (noodgedwongen) werd gecombineerd met The Notorious IBE zag het festival er niet veel anders uit dan voorheen. Er was wat meer dansmuziek en er vonden twee battles plaats maar verder was het business as usual: veel muziek, veel publiek, een gevarieerde programmering en een bruisende binnenstad die meer dan 20.000 bezoekers te verwerken kreeg. Foto’s: René Bradwolff

Geen hekken in Heerlen. Gewoon twee podia, toiletwagens en wat dranktentjes. Meer is er niet nodig voor een festival in een stadscentrum. Oh ja een programmering met voor elk wat wils, maar dat is aan de organisatoren wel toevertrouwd. Alhoewel er in alle opzichten een aanzienlijk gat gaapte tussen de lokale en nationale talenten enerzijds en de gelouterde en gelauwerde headliner aan het eind van de rit. Lees verder →