Popmuziek in onze regio zit duidelijk in de lift. Het aanbod is nog altijd stijgende en de term Parkstad Popstad wordt meer en meer een begrip. Eén van de vele podia die daar in grote mate toe bijdraagt is de Oefenbunker in Landgraaf. Enkele jaren geleden nog met sluiting bedreigd maar inmiddels weer springlevend. Met de kin omhoog en de borst fier vooruit. En dat allemaal mede dankzij de tomeloze inzet van een groep vrijwilligers en een opvallende programmering. Een programmering die wordt gekenmerkt door veelzijdigheid. De Oefenbunker brengt namelijk voor elk wat wils. Afgelopen weekend was daarvan, met shows van The Beat Girls en Architects Of Chaoz, een treffend voorbeeld. Foto’s: René Bradwolff Lees verder →

Als de teletijdmachine van Professor Barabas echt zou bestaan, stond ie gisteravond in Landgraaf. Wie daar nietsvermoedend de Oefenbunker was binnengelopen had zich stante pede in 1973 gewaand. De tijd van lange haren, druipsnorren, oneindige gitaarsolo’s en ongegeneerde psychedelica. De tijd van aftikken en jammen tot je er bij neervalt. Oftewel, Harsh Toke was in the house.

Harsh Toke is een spacerockband uit San Diego. Geformeerd rondom pro-skater Justin ‘Figgy’ Figueroa, die aan een oude afgeragde Les Pauls en een paar eenvoudige effectpedaaltjes voldoende heeft om samen met zijn maten de Oefenbunker een uur lang tot grote hoogte te laten opstijgen. Met een set bestaande uit een stuk of vier jams. Geen setlist, geen aankondigingen. Gewoon beuken, zweven en soleren. Op een, zelfs voor Oefenbunkerbegrippen, monstrueus volume.

Lees verder →

King Crimson is Robert Fripp. Hij wikt en beschikt en als fan ben je overgeleverd aan zijn nukken en grillen. Zijn band kende van 1968 tot 2009 zeven line-up’s die met tussenpozen van soms vele jaren de kop op staken. Telkens met een eigen signatuur, een uniek en verrassend geluid maar altijd herkenbaar. “Ik schrijf geen muziek voor King Crimson” vertelde Fripp ooit. “Ineens is er muziek die vraagt om de band en dan richt ik haar opnieuw op.” De hoop op een nieuwe wederopstanding vervloog in augustus 2012, toen Fripp in een interview met The Financial Times zijn pensioen aankondigde. En ineens was daar twee jaar later de presentatie van King Crimson #8. Inclusief een tour. Een tour waarin buiten het Verenigd Koninkrijk plaats was voor slechts twee Europese steden. Parijs en Utrecht. Lees verder →

‘Astronomy Domine’, ‘Fat Old Sun’, ‘Us And Them’, ‘Time’ ,’ Sorrow’. Tien woorden die wat mij betreft volstaan als samenvatting van een heerlijk avondje David Gilmour.

Vijf songs die mij omverblazen, betoveren, laten zweven, laten dansen, laten meezingen. Vijf songs die de overige zestien naar de achtergrond verdringen. Vijf songs die de exorbitante entreeprijs rechtvaardigen. Wat zeg ik? Alleen al voor de uitvoering van ‘Fat Old Sun’ zou ik zonder problemen de poeplap trekken. De muzikale equivalent van 24 karaats goud. Lees verder →

Dixieland. Je associeert het als Nederlander toch met strooien hoedjes, VVD partijcongressen en feestjes in het Gooi. Gelukkig zijn er artiesten als Meschiya Lake om ons af en toe geschiedenisles te geven. Foto’s: René Bradwolff

Meschiya Lake komt uit Oregon maar resideert al geruime tijd in New Orleans. De bakermat. Daar waar begin 20ste eeuw ragtime, marsmuziek, Afrikaanse spirituals en blues samensmolten tot dixieland, aanvankelijk aangeduid als New Orleans jazz of hot jazz. En hot jazz is wat we krijgen in de Nieuwe Nor. Geen banjo maar gitaar. Swingend, met ruimte voor korte virtuoze solo’s en met een vette dosis soul. Lees verder →

Damn wat had ik zin in Echo & The Bunnymen en damn wat werd een het een deceptie. En dat zo vlak na het Krupps-debacle. Alleen lag het deze keer niet aan de band.

Daar staan ze dan. Ian McCulloch en Will Sergeant. Levende legendes in eigen land en Post Punkhelden tot ver daarbuiten. De zanger en gitarist van Echo & The Bunnymen, die doorgaans tienduizenden in vervoering en beweging krijgen, worden op Bruis geconfronteerd met een statische meute. Mc Cullough denkt te weten waar de schoen wringt. “How many of you are Germans? Sod off!” Lees verder →

Die Krupps bestaat 35 jaar. De Duitse band die met haar mix van EBM en Metal bijna eigenhandig de weg plaveide waarover Rammstein later naar de pot met goud kon rollen, viert dat met een nieuw album en een uitgebreide tour. Reden voor een feestje zou je zeggen, maar wie de band gisteravond in de Nieuwe Nor zag kwam bedrogen uit. Foto’s: René Bradwolff

Ondanks een uitgebreide soundcheck, waardoor de show een uur later dan gepland begon, komt er tijdens het intro vooral een ondefinieerbare geluidsdiarree van galm en feedback uit de PA. Na enkele minuten verdwijnt de band dan ook weer richting kleedkamer. “To sort things out.” De drummer blijft eenzaam achter met zijn laptop. Lees verder →

Pukkelpop 2015 zit er weer op. Het was een in alle opzichten geslaagde editie, al hadden de zon en de hitte wel een tikkie minder gemogen in de middaguren. Het publiek was top en de sfeer was gemoedelijk als altijd. Vlaanderen boven! Er was veel te zien, te doen en te beleven (Radio Topkaas!) maar het draaide uiteindelijk allemaal om de muziek.

Pukkelpop presenteerde dit jaar 255 acts, verdeeld over negen podia, waarvan ik er een stuk of 40 (deels) heb gezien. Twee bands staken er, wat mij betreft, met kop en schouders bovenuit: Ride en FFS. Lees verder →

Het verhaal is bekend. Derek William Dick vergaarde onder de naam Fish internationale roem en hitsuccessen als zanger en tekstschrijver van Marillion. Totdat hij in 1988 een onzeker solo-pad verkoos. 27 Jaar en 10 studio-albums later, kondigde hij aan in 2017 een punt achter zijn loopbaan te willen zetten. Degenen die hem afgelopen zaterdag op Bospop zagen optreden zullen dat echter niet kunnen en willen geloven. De 57 jarige Schot verkeerde namelijk in absolute topvorm.

Ja, ik ben fan. Mijn mening zal dus best gekleurd zijn. Aan de andere kant ben ik ook extra kritisch. Zeker betreffende de integrale uitvoering van een album dat me al dertig jaar raakt en ik noot voor noot en regel voor regel uit het hoofd ken: ‘Misplaced Childhood’. Een muzikaal en poëtisch meesterwerk en onomstreden mijlpaal in het neo-prog genre. Ik wil dat het perfect is. Klinkt zoals het hoort te klinken. Ontroert zoals het hoort te ontroeren. En tenslotte na het upbeat slotstuk wegzweven op een wolk van euforie… Lees verder →

Best Kept Secret is natuurlijk al lang geen geheim meer. Het kleinschalige en sfeervolle festival voor de muzikale fijnproever is weliswaar goed verstopt tussen de bomen van Beekse Bergen maar inmiddels vermaard tot over landsgrenzen. Eenderde van het publiek komt uit België en een aanzienlijk deel uit Engeland. En gelijk hebben ze. Best Kept Secret is namelijk een festival om je vingers, ook letterlijk, bij af te likken.

Terwijl grote festivals als Rock Werchter en Pinkpop bezwijken onder miljoenenslurpende stadion-acts en massaliteit, is er duidelijk behoefte aan een alternatief. Het is niet voor niets dat de kleinere festivals de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond schoten. Festivals waar niet de kwantiteit maar de kwaliteit centraal staat en muzikale beleving belangrijker is dan feestgedruis. Lees verder →