Een gitaar, een ukelele of een elektrische piano. En twee flessen wijn. Meer heeft Wayne Hussey niet nodig. Alhoewel er vandaag een dosis antibiotica, neusspray en een doosje slaappillen aan zijn rider werd toegevoegd want ‘I spent three hours in your hospital today.’ Voorhoofdsholteontsteking. Er zijn artiesten die voor minder een show cancellen. Hussey niet, die speelt gewoon de sterren van de hemel in een 135 minuten durende set. Zonder pauze. Foto’s: René Bradwolff

Wayne Hussey kennen we nog van Dead Or Alive en Sisters Of Mercy maar vooral als main man van The Mission. Tussen de tournees van die laatste band tourt hij in zijn eentje door Europa met een imposante hoeveelheid songs als voornaamste bagage. Solowerk van zijn dit jaar verschenen album ‘Songs Of Candlelight And Razorblades’, verrassende covers en uiteraard veel nummers van de band waarmee hij al sinds 1986 furore maakt. Lees verder →

Bijna tien jaar na mijn eerste kennismaking met de Kaiser Chiefs, tijdens een uitzinnige en onstuimige show in de piepkleine Brusselse Rotonde, staat de band uit Leeds in een nét niet uitverkochte Limburgzaal in Heerlen. Met een pak vol oude hits en nieuw werk dat daar verrassend goed tussen blijkt te passen. Foto’s: René Bradwolff

Vooraf rijst bij ondergetekende de vraag of Kaiser Chiefs niet al te zeer op haar retour is. Na het album ‘Yours Truly, Angry Mob’ (2007) stokte het succes en leek de creatieve koek op. In Heerlen blijkt de band gelukkig nog springlevend. Uiteraard draait het ook vanavond eigenlijk allemaal om de nostalgie van ‘I Predict A Riot’, ‘Oh My God’, ‘Ruby’ en andere krakers uit de beginjaren, maar de nummers van het meest recente album ‘Education, Education, Education & War’ kruipen qua sound en feel weer in de richting van 2005: Pittig en stevig aangezet met ruimte om te springen en te zingen. En dat is meer dan ik had durven hopen na een stel matige langspelers en dito festivalshows. Lees verder →

En ineens sta ik, dankzij een gratis ticket van een vriend, bij het Engelse New Model Army in een tot aan de nok uitverkochte Nieuwe Nor. Opgericht in 1980 en 34 jaar later nog steeds een garantie voor een vermakelijk avondje rock, folk, punk en poëzie.  Foto’s: Joep Deumes Lees verder →

De Oefenbunker is terug. Na een moeilijke periode, waarin het voortbestaan aan een zijden draadje hing, werd gisteravond het nieuwe concertseizoen geopend met de snoeiharde Schotse Spacerock van The Cosmic Dead. Denk aan Hawkwind met een vleugje Can en het volume op 11. Zwaar dreunend, op volle kracht voortdenderend met een vette groove. Terwijl buiten de straten blank stonden, auto’s uit de modder werden getrokken en de brandweer kelders leegpompte, zweefde de Oefenbunker hoog en droog de nacht in. Een vliegende start werd zelden beter geïllustreerd. Foto: Joep Deumes

The Cosmic Dead speelde op 18 september in de Oefenbunker, Landgraaf. Meer info over de zaal en de volledige agenda vind je hier.

Afgelopen weekend stond voor ondergetekende weer in het teken van Pukkelpop. het jaarlijkse hoogtepunt van het festivalseizoen. Acht podia, 225 acts en ondanks de drie maal 70.000 aanwezigen een uiterst relaxte sfeer. Van de meer dan 30 bands die ik voorbij zag trekken was het overgrote deel de moeite waard. Zij staan hieronder vermeld.

Wat verder opviel was de strikte scheiding tussen de dansers en de rockers. Waar de diverse stammen tot voor kort nog geregeld samensmolten lijken er op Pukkelpop tegenwoordig twee festivals tegelijkertijd plaats te vinden: die in de dance area (Boiler en Dancehall) en die daarbuiten. De jeugd en de feestbeesten hielden zich vooral op in het eerstgenoemde gedeelte en lieten zich elders maar met mondjesmaat zien. Ik ben dan ook benieuwd hoe lang een festival als Pukkelpop in de huidige vorm nog stand kan houden. Vooralsnog vond ik het wel prima zo, omringd door liefhebbers en veel generatiegenoten. Anyway, onderstaand mijn top 10 en meer. Lees verder →

Afgelopen weekend bezocht ik voor De Afgrond het ParkCity Live festival in Heerlen. Erg tof maar muzikaal veilig op het midden van de weg. Blaudzun, De Staat, Kensington, Racoon, The Opposites, Ali B, Douwe Bob, Rowwen Hèze en The Kik… van die dingen. Beste band: Golden Earring. Gewoon stevig rockend zonder poespas maar mét een pak oude songs én good old Bertus Borgers op sax. Alleen jammer van die drum- en bassolo die de vaart eruit haalden. En die een dag na de King Crimson ProjeKCt geen seconde wisten te boeien. Maar goed, een sfeer- en fotoverslag van het festival vind je bij de Afgrond. (foto: René Bradwolff)

Ze zijn respectievelijk 21 en 17 jaar oud, de broertjes Mikajah en Anaiah Lei. Samen vormen ze The Bots. De jongste Lei zit achter het drumstel, de oudste stuitert met zijn gitaar over het podium en ouwehoert er vrolijk op los. Komend weekend staan ze in een overbevolkt Hyde Park als support van Black Sabbath maar vanavond hebben ze het naar hun zin in de bescheiden Oefenbunker. Foto’s: René Bradwolff

Wie het duo in Landgraaf aan het werk ziet kan zich nauwelijks voorstellen dat de twee blagen uit Glendale, California al vijf jaar aan de weg timmeren en een reeks grote festivals en drie albums op hun CV hebben staan. The Bots oogt en klinkt namelijk dermate fris en onbevangen dat ze zo uit haar oefenhok lijkt te zijn geplukt. Enthousiast en melig. En open minded. Want van hokjesdenken moet het tweetal niets hebben. Lees verder →

Hard, donker, traag, spannend, overweldigend en vooral loodzwaar. Amenra kwam van Kortrijk naar Heerlen om met zo laag mogelijk gestemde gitaren Poppodium Nieuwe Nor plat te walsen. Foto’s: René Bradwolff

Amenra bewandelt al vijftien jaar haar volstrekt eigen pad. Langs duistere krochten, lugubere dodenakkers, kil hooggebergte en ruïne’s van gotische kathedralen. Doorgaans omschreven als post- doom- of sludgemetal maar geen van allen dekt de lading. Amenra heeft namelijk een emotionele laag die onder de huid van de luisteraar kruipt en moeilijk te definiëren valt. Lees verder →

Pinkpop is back. Na een muzikaal bloedeloze faaleditie in 2013 sloeg Jan Smeets keihard terug met een gevarieerde line-up en drie aansprekende headliners. Pinkpop 2014 had het allemaal: een bomvolle wei, stralende zon, uitstekende optredens, top sfeer en een onweersbui ter afkoeling. En uiteraard The Rolling Stones. De meestbesproken Pinkpopband ooit, die moest toezien hoe een andere oude vos er met het eremetaal vandoor ging.  Foto’s: Hans Kreutzer Lees verder →

In de jaren ’80 van de vorige eeuw werd ik gegrepen door de zware gitaren. De New Wave Of British Heavy Metal kwam onder aanvoering van Iron Maiden tot volle bloei en werd in de VS uitgangspunt voor nieuwe en spannende genres als thrash- en speedmetal. Maar tegen het einde van het decennium raakte de koek op. Desondanks stond ik afgelopen zaterdag met vuist in de lucht en zwiepend haar op Fortarock. Foto’s: Eus Straver (Anthrax), Andrea Beckers (Slayer en Deafheaven), Marcel Krijgsman (Iron Maiden)

De Britten schoven met de nineties in zicht steeds meer op richting radiovriendelijke rock en qua thrash legde Slayer met ‘Reign In Blood’ de lat zo hoog dat geen band er nog ooit bij in de buurt kon komen. Het genre behield een plaatsje in mijn hart maar behoudens Sepultura is er nadien geen metalband meer geweest die mijn oren zo heftig deed spitsen als in de jaren ’80.

Lees verder →