Het verhaal is bekend. Derek William Dick vergaarde onder de naam Fish internationale roem en hitsuccessen als zanger en tekstschrijver van Marillion. Totdat hij in 1988 een onzeker solo-pad verkoos. 27 Jaar en 10 studio-albums later, kondigde hij aan in 2017 een punt achter zijn loopbaan te willen zetten. Degenen die hem afgelopen zaterdag op Bospop zagen optreden zullen dat echter niet kunnen en willen geloven. De 57 jarige Schot verkeerde namelijk in absolute topvorm.

Ja, ik ben fan. Mijn mening zal dus best gekleurd zijn. Aan de andere kant ben ik ook extra kritisch. Zeker betreffende de integrale uitvoering van een album dat me al dertig jaar raakt en ik noot voor noot en regel voor regel uit het hoofd ken: ‘Misplaced Childhood’. Een muzikaal en poëtisch meesterwerk en onomstreden mijlpaal in het neo-prog genre. Ik wil dat het perfect is. Klinkt zoals het hoort te klinken. Ontroert zoals het hoort te ontroeren. En tenslotte na het upbeat slotstuk wegzweven op een wolk van euforie… Lees verder →

Best Kept Secret is natuurlijk al lang geen geheim meer. Het kleinschalige en sfeervolle festival voor de muzikale fijnproever is weliswaar goed verstopt tussen de bomen van Beekse Bergen maar inmiddels vermaard tot over landsgrenzen. Eenderde van het publiek komt uit België en een aanzienlijk deel uit Engeland. En gelijk hebben ze. Best Kept Secret is namelijk een festival om je vingers, ook letterlijk, bij af te likken.

Terwijl grote festivals als Rock Werchter en Pinkpop bezwijken onder miljoenenslurpende stadion-acts en massaliteit, is er duidelijk behoefte aan een alternatief. Het is niet voor niets dat de kleinere festivals de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond schoten. Festivals waar niet de kwantiteit maar de kwaliteit centraal staat en muzikale beleving belangrijker is dan feestgedruis. Lees verder →

Pinkpop 2015. De blikken waren uiteraard weer gericht op de headliners en hypes van het moment. Reden voor mij om elke dag een vreemde eend in de spotlight te zetten. Een act die niemand verwachtte, muzikaal uit de toon viel en voor de meeste festivalgangers onbekend was. Zo’n band die in de vroege uren van het festival voor een slechtgevulde wei of halflege tent de slaap uit de ogen van de fans mocht spelen in de hoop dat ook andere bezoekers aanhaakten.

Lees verder →

Multi-instrumentalist, zanger, songschrijver, componist. Paul McCartney is het allemaal. Maar boven alles is hij een ex-Beatle. Zonder zijn overige werk tekort te doen. Wie Paul McCartney zegt, zegt The Beatles en wie The Beatles zegt, zegt popmuziek. In de breedste zin van het woord. McCartney stond 58 jaar geleden persoonlijk aan de wieg. Afgelopen zondag en maandag stond hij op bijna 73 jarige leeftijd in de immense Ziggodome voor een indrukwekkende geschiedenisles boordevol onverslijtbare pop- en rockklassiekers. Stuk voor stuk eigenhandig, al dan niet with a little help from his friends, geschreven, opgenomen, uitgevoerd en uitgebracht.

Eigenlijk zou het plaatsen van de setlist al volstaan. Veertig songs waarvan het grootste gedeelte geen nadere uitleg behoeft. Alleen al bij het lezen van titels als ‘Yesterday’, ‘Let It Be ‘ en ‘Hey Jude’ zal iedereen die de afgelopen 50 jaar niet onder een steen heeft gezeten de tekst en melodie in zijn of haar hoofd horen rondzingen. Het zijn slechts drie van de 25 Beatles-klassiekers die Macca maandagavond op ons afvuurt en die allemaal voor een feest der herkenning zorgen. Lees verder →

Niets zo tof als een concertje bezoeken in Keulen. Met haar schijnbaar oneindige clubcircuit en zalen in alle soorten en maten, doorgaans gelegen in hippe, bruisende buitenwijken als Ehrenfeld, Köln Süd of de industriële omgeving aan de oostkant van de stad. Het aanbod is gigantisch en de sfeer steevast old school. Viet Cong en Soft Walls pasten prima in dat plaatje. Twee hete en rauwe bands in de piepkleine Blue Shell club aan de Luxemburgerstrasse. Aftikken en herrie maken… Lees verder →

Monomyth. Onthoud die naam! Waarom? Omdat je ze niet mag missen als je de kans hebt om ze te zien. Foto’s: Sascha Teschner

Althans, als je van spacerock houdt. Instrumentale spacerock van de dreunende soort. Lange jams die altijd ontstaan vanuit een aangename melodie maar gaandeweg onheilspellender en heftiger klinken, tot ze nietsontziend op je inbeuken. En blijven inbeuken. Totdat je weerloos en versteend niets anders kan doen dan je hoofd op de lome maat van de muziek te laten meeknikken, steeds intenser, steeds heftiger totdat je ineens met de hele zaal staat te headbangen. In slowmotion. Lees verder →

In de 33 jaar dat ik concerten bezocht was het nog nooit voorgekomen dat ik halverwege een show verliet. Tot woensdagavond in Heerlen. Foto: Joep Deumes

De enige band die mij ooit voortijdig de deur uit joeg was Oasis. In 1997. Tijdens een ongeïnspireerde show in Den Bosch, die men wel even op de automatische piloot dacht te kunnen afraffelen. Maar dan wel het laatste half uur zonder ondergetekende. Lees verder →